რაც არ უნდა მოხდეს, სულერთია ჩემთვის, თითქოს დავფრინავ, მთელი დღე უაზროდ ვიცინი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მარტო ვარ..
დილით 10 ზე ზაქროს მესიჯი დამხვდა, თამო წავიყვანეთ, ტელეფონებს გვათშინებენო. დავპანიკდი, დავიწყე ტირილი, ჯემამ შემიბღვირა, ასეთი კარგი რაღაც ხდება და შენ კი ასეთ უარყოფით აურას ქმნიო (სიტყვა აურა ჩვენს ყოველდღიურობაში ძალიან აქტუალურია ბოლო დროს)
ნათას დავურეკე, თან ვტიროდი, ვერაფერი გავაგებინე. ერთ ნაჭერ პიცას დავტაცე ხელი, რამდენიმე ლუკმა შევჭამე და ლეტის მივეცი.
გამოვვარდი, ჩაჩავამდე როგორ მივედი, არ მახსოვს, კიდევ კარგი დასაპარკინგებელი ადგილი მალე ვიპოვე, დილა იყო და თითქმის თავისუფალი იყო ფილარმონიის შემოგარენი.
თამოს დედა და მამა ისხდნენ ვესტიბულში, დედამისი ტიროდა. მაღლა არავის უშვებნენ. რა ვანდალიზმია, მობილურებს ატოვებინებენ, არ გიშვებენ, აზრზე არ ხარ რა ხდება. მიმღებიდან 200 ჯერ დავარეკინე, 4 თითზეა გახსნილი, მაგრამ ჯერ ადრეაო. რანაირად იყო ადრე, არ მესმოდა. ზაქრო ავიკელი, იმასაც რა ექნა, ცოლი მშობიარობდა, ვერ მწერდა, გავწამდით.
ბოლოს დარეკა, დაიბადა და კარგად არიანო. ბავშვს ვერ აღვიქვამდი, მთავარიის იყო ჩემთვის, რომ თამო იყო კარგად. მამამისი გარეთ იყო, დედამისმა და დედამთილმა ტირილი დაიწყეს, გავვარდი, დავუძახე, მივულოცე, ჩამეხუტა, იტირა, მეც ვტიროდი, ზაქროს ნახვა მინდოდა, თამოსთან კიდევ 2 საათი არ აგვიშვებნენ.
ზაქრო მალევე ჩამოვიდა, ვამაყობ მისით, თავიდან ბოლომდე დაესწრო მშობიარობას, სამაგიეროდ წუწუნებდა, თმები გამაცალა თამომ ტკივილისგანო, მაგრამ დიდხანს არ გაგრძელებულა, მალევე გამოძვრა.
2 საათში გადაიყვანეს პალატაში და ავედით, ჰოლში ყავდათ გამოყვანილი, ჯერ თამო დავინახე, ისევ ისეთი იყო, როგორც მშობიარობამდე, მხიარული და ლამაზი, გვერდით თამოს მეგობრის დედას პატარა არსება ეჭირა <3>
გაიცანით ბატონი დემეტრე, მე ის ძალიან მიყვარს <3
1 comments:
ვაიმე ტუჩებიიიიიიიიი, გენათალე!!!!!
თამოს ჰგავს ძალიან. თვალები აქვს თამუნასი ზუსტად.
Post a Comment