ბებო

ჩემი ბებო ძალიან ლამაზი და თბილი იყო. არასოდეს მიბრაზდებოდა, დედა და მამა მაწოვარას რომ მიმალავდნენ 6 წლის ასაკში, ბებო ჩუმად მაძლევდა. ის ყოველთვის ტელევიზორის წინ მიშლიდა საწოლს და გემრიელ საჭმელებს მიკეთებდა. დედა რომ მიბრაზდებოდა, ბებოსთან მივრბოდი. ყოველთვის მეუბნებოდა, სად იყო ჩურჩხელების სამალავი, ოღონდ მაფრთხილებდა, სხვებისთვის არ მეთქვა და ახალ წლამდე ბევრი არ შემეჭამა.

მერე ნელ ნელა დაბერდა, მაგრამ ძველებურად იპრანჭებოდა, ტრიალებდა, ყველანაირ საქმეს ეჭიდებოდა.

არც მაშინ დაუკარგავს ცხოვრების ხალისი, მეუღლე რომ გარდაეცვალა.

ჩვენით ცოცხლობდა, ყოველთვის უნდოდა, რომ მისი 5 შვილიშვილი სულ მასთან ერთად ყოფილიყო, ვერ იტანდა, როცა, მისთვის გაუბებარი მიზეზით, ხშირად ვერ ვახერხებდით მის ნახვას. ხშირად წუწუნებდა და ჩვენ ვუბრაზდებოდით.

ყოველ ნახვაზე სირბილით მოდიოდა ჩემთან და "გენაცვალოს ბებო"-ს ჩურჩულით გულში მიკრავდა.

დღეს ჩემი ბებო აღარაა, მაგრამ ახდა მისი ოცნება: გუშინ მისი 5 ვე შვილიშვილი, ოჯახებთან ერთად, მასთან იყო მისული, ოღონდ ეს უკვე მისთვის სულერთი იყო. იმედია, სამშაბათამდე ძალას მოვიკრებ და ერთხელ მაინც, უკანასკნელად შევავლებ თვალს.

ბოლოს რომ ვნახე, ეზოში ფუსფუსებდა და მეჭორავებოდა და მინდა სწორედ ასეთი დავიმახსოვრო.