Supernatural Freak

Dear 16 years old self

2011-11-10T05:29:00.000-08:00

შენ თუ ამ წერილს კითხულობ, ე.ი დოქტორმა თავისი ლურჯი ტარდისი ჩემს სახლში მიაპარკინგა, შესაძლოა კომპანიონობაც შემომთავაზა და გადატვირთული გრაფიკის გამო უარი ვუთხარი (ჰიჰი). ჯერ არ იცი, ვინაა დოქტორი, ჯერ კიდევ არ განახლებულა სერიების გადაღება, არაუშავს, 9 წელიწადში გაიგებ და მოგეწონება.

პირველ რიგში გეტყვის იმას, რომ ვიზეც და რაზეც ახლა ნერვიულობ, დაიკიდე, არაა სანერვიულო, მომავალში ისეთი რაღაცეების გადატანა მოგიწევს, რომ ეს წვრილმანი პრობლემები აღარც კი გაგახსენდება.

მათემატიკის სწავლით თავს ნუ მოიკლავ, არ დაგჭირდება.

უნივერსიტეტში ჩააბარებ თუ არა, აგიხდება დიდი ხნის ოცნება და ძაღლს იყიდი, საყვარელი გოგოა, ცოტა ღომუცელა და ეგოისტი, მაგრამ ძალიან ეყვარები და არასოდეს მიგატოვებს.

ძალიან ბევრი ბიჭი გამოჩნდება შენს ცხოვრებაში, დაიკიდე ყველა და განსაკუთრებით ის, ვინც გგონია, რომ არასოდეს გატკენს გულს.

დერენ ჰეისი გეია.

იქნებ სადმე მოახერხო და buffy vampire slayer-ს უყურო? 5 სეზონი უნდა გადიოდეს ახლა წესით. გაჭედავ.

მეგობრებში ძალიან გაგიმართლა, ყველას მთელი გულით ეყვარები. ნათიას, ზურას, ნინოს და ნანას ვერც 9 წლის შემდეგ მოიშორებ.

ზურას ხშირად დააპატიჟებინე თავი კინოში, შემოგთავაზებს - დათანხმდი, არ მოგერიდოს. დამიჯერე, შემდეგი 9 წლის განმავლობაში მსგავსი შემთხვევა აღარ განმეორდება.

ყოველთვის იყავი ის რაც ხარ, შეეცადე, არ დაკარგო კარგი ადამიანები, შეინარჩუნე ის ურთიერთობა რაც გაქვს, არაფერი შეცვალო.

არ დაუჯერო ადამიანს, რომელიც გეუბნება რომ უყვარხარ და ამ დროს საშაქრეს ატრიალებს.

ძალიან დიდი ხნის შემდეგ, როცა ეს მომენტი დადგება, ეს წერილი გაიხსენე, ძალიან მოგწონს, ძალიან გინდა, მაგრამ ჯერ არ გიყვარს. წადი სახლში. წადი და აღარ დაბრუნდე. არასოდეს.

კარგად ჩაეჭიდე შენს ოცნებებს, არ დაკარგო არცერთი წამი, იცხოვრე ჩემზე კარგად, იყავი ძლიერი და გეტყოდი, გაითვალისწინე ყველაფერი, რაც მოგწერეთქო, მაგრამ გიცნობ, მაინც ისე მოიქცევი, როგორც შენ თვლი საჭიროდ.

სხვანაირად შენ მე არ იქნებოდი. (თუ მე შენ? O_O)

To whom it may concern

2011-09-19T02:09:00.000-07:00

ასე არასოდეს დამჭირვებია შენი დახმარება როგორც ახლა და ასე არასოდეს მიგრძვნია შენი არყოფნა. ყველაფერი ინგრევა, ძალიან მტკივა, ვიცი, როგორც უნდა მოვიქცე, მაგრამ მე მინდა,რომ შენ მითხრა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება, მინდა, სხვა გამოსავალი მიპოვო, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც დამეხმარო. (არ თქვა ახლა, ჭკუა მოგეცი, ძმაო, მეტი რა გინდაო)

ვიცი, ბოლოს რომ მნახე, ვერც მიცანი, მაგრამ ეს მხოლოდ შენი ბრალი არაა, ყველაფერს თავად ვაფუჭებ, მე ვარ ის, ვინც ტკივილს აყენებს გარშემომყოფებს და მერე ამ ტკივილით თავად იტანჯება.

ვიცი, ჩემი იმედი გქონდა, ვიცი, ასეთი ცხოვრება არ გინდოდა ჩემთვის, მაგრამ შენ დაგემსგავსე, ყველაფერი გავაფუჭე,ვეღარაფერს შევცვლი.

ბევრი კითხვა მაქვს შენთან, ბევრი სალაპარაკო, ბევრი რამ გაქვს ასახსნელი, რატომ დამიკიდე, რატომ გამიმიტე იმისთვის, რომ შენს გარეშე გავზრდილიყავი, საერთოდ რატომ დავიბადე.

მატერიალურად არასოდეს არაფერი მაკლდა, შენი ცოლით და შვილით უნდა იამაყო. მაგრამ ერთი რჩევაც არ მოგიცია ჩემთვის მთელი ჩემი ცხოვრების მანძილზე, ერთხელ არ გამოგიყვანივარ მძიმე მდგომარეობიდან, ერთხელ არ გითქვამს, რომ ცხოვრება ცხოვრება არაა ტკივილის და სიხარულის გარეშე, რომ ისინი ყოველთვის ერთმანეთს ცვლიან და რომ საბოლოოდ ყველაფერი თავის ადგილას ბრუნდება.

მაგრამ შენ ალბათ ამას არც მეტყოდი, შენ პრიმიტიულად შეხედავდი ამ ყველაფერს, სადმე წავიდოდით, დავლევდით, მოვწევდით, მაცინებდი, ამ თემაზე საერთოდ არ დამელაპარაკებოდი. ზუსტად ეს მინდა შენგან და ვბრაზდები, რომ ამის მოცემა არ შეგიძლია.

იმედი მაქვს, სანამ ერთმანეთს შევხვდებით, ყველაფერს გაპატიებ.

და კიდევ იმედი მაქვს, რომ რაც შეიძლება მალე მოხდება ეს შეხვედრა.

Harry Potter and the deathly Hallows Part II

2011-07-18T07:13:00.000-07:00

ჩემი ცხოვრების ჯადოსნური თავის დასრულებამდე დარჩა 7 საათი.
პირველად ცხვორებაში მეშინია კინოდან გამოსვლის და ფილმის დამთავრების.
"აუ ახლა შემდეგს ნოემბრამდე ელოდე"
"რა მოიცლის კიდევ ერთი წელი"
"მეექვსე წიგნი მინდა სასწრაფოდ"
"იმედია, შემდეგი ფილმი მაინც ნორმალური იქნება"

ამას ვწერდი, სანამ წავიდოდი ფილმის სანახავად, მერე, ალბათ რაღაცამ ან ვიღაცამ შემიშალა ხელი და მივაგდე, დრაფტებში გადავაწყდი ამწამს.

ძალიან ვწუხვარ, თავო, ჩემო, მაგრამ არა, შემდეგი ფილმიც არ აღმოჩნდა ნორმალური, რით ვერ შეიგნე, რით ვერ მიეჩვიე, მეექვსედ გამოხვედი უკვე კინოთეატრიდან ასეთი იმედგაცრუებული, ნუ კაი, Prisoner of Azkaban – ს არაუშავდა.

მოხდა ის, რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა, ეპიკური დასასრულის ნაცვლად უაზროდ შეცვლილი სიუჟეტი, უემოციო, მიფუჩეჩებული ფაქტები და დაბალი ხარისხხის 3დ შემრჩა ხელში.

წიგნიდან გადახრა რომ იქნებოდა, ეჭვი არ მეპარებოდა, მაგრამ იმედი მქონდა, რომ ახსნიდნენ დამბლდორის სისუსტეებს, (წინა ფილმში საკმაოდ ბევრი ილაპარაკეს ამაზე) მისი ოჯახის ისტორიას, მინდოდა მეტი ემოცია, ფრედის, ტონკსის და ლუპინის სიკვდილის ჩვენება მთელი სიმძაფრით, კივილით, წივილით, ცრემლებით, ეს პერსონაჟები ამას იმსახურებდნენ. მინდოდა ჰაგრიდის ქვითინი, როდესაც მკვდარი ჰარი მოჰყავდა ჰოგვარტსისკენ, მინდოდა მეტი გრძნობა რონის/ჰერმის და ჰარის/ჯინის შორის. მინდოდა მენახა ტედი, გაზრდილი და სიმპატიური.მინდოდა მენახა მოლის და ბელატრისას სასიკვდილო დუელი და არა ნაჩქარევად ნასროლი წყევლა და ხელის მარტივი მოძრაობა.

ყველაზე დიდი დარტყმა ჰარის და ვოლდის საბოლოო ბრძოლისას მივიღე. ვისაც წიგნი წაკითხული არ აქვს, ყველას დარჩება შთაბეჭდილება, რომ ჰარიმ მხოლოდ იმიტომ დაამარცხა ვოლდემორი, რომ ელდერ ვანდის ნამდვილი პატრონი თვითონ იყო.
რეალურად, მათი საბოლოო ბრძოლა მხოლოდ წყევლების გასროლით და მწვანე და წითელი სხივების შეჯახებით არ შემოიფარგლებოდა, ამას მათი გრძელი და ტკბილი საუბარი უძღოდა წინ, რომლის აფიშირებაც საერთოდ არ ჩათვალეს საჭიროდ.

ფილმში ისე მოკლეს ვოლდემორი, რომ ვერ გაიგო,რომ მწრედ მოატყუეს და დასცინეს, რომ სნეიპი თავიდან ბოლომდე დამბლდორის კაცი იყო, რომ ელდერ ვანდი ჰარის საკუთრება იყო და მას არასოდეს დაემორჩილებოდა, რომ დამბლდორმა თავად დაგეგმა საკუთარი სიკვდილი და რომ ის ვოლდემორზე უკეთესი კაცი და უკეთესი ჯადოქარი იყო..

ჰარის ნათქვამი ყოველი სიტყვა ვოლდემორის სულის დარჩენილ ნაგლეჯს ერთიანად ჭამდა და ანადგურებდა. ის ავადა კედავრას წარმოთქვამდე უკვე დამარცხებული იყო.

ყველას დაავიწყდა იმის აღნიშვნა, რომ ჰარის თავგანწირვა ფარად გადაეფარა მთელ ჰოგვარტს, ისევე როგორც ლილის თავგანწირვა გადაეფარა ჰარის თავის დროზე. მას შემდეგ, რაც ვოლდემორმა ჰარის მისამრთით ავადა კედავრა გაისროლა, ჰოგვარტსში არავინ მომკვდარა.

სამწუხაროა, რომ ჰარიმ ისე გადატეხა ელდერ ვანდი, რომ საკუთარი ჯოხი არ შეაკეთა. ეს პატარა ნიუანსი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის, მთელი 7 წიგნი ჰარის ჯოხის მნიშვნელოვან თვისებებზე იყო ლაპარაკი.

ერთადერთი სცენა,რომელიც ძალიან მომეწონა: ჰარი სიკვდილს გადაწყვეტს და ვოლდემორთან შესახვედრად მიდის. მეგობრებს ემშვიდობება, უხსნის რა ხდება, ჰერმი ეხუტება და ტირის. როგორც იქნა, ვიგრძენი რაღაც, გამიხარდა ,რომ ვტიროდი. მერე რა, რომ წიგნიდან გადაუხვიეს.

ქასთი იყო შესანიშნავი, დენიელმა თავისი საუკეთესო გვაჩვენა.

საბოლოოდ ის შემიძლია ვთქვა, რომ დაცარიელებული და მოწყენილი ვარ.
ჩემი ბავშვობა ასე უემოციოდ დამთავრდა.
დედაც ვატირე.

My Immortal

2011-06-18T16:18:00.001-07:00

A Better God

2011-05-23T03:03:00.000-07:00

ღმერთის თემა ყოველთვის მტკივნეული იყო სუპერნეიჩერალში. მთელი მეხუთე სეზონი ვეძებდით, შემდეგ გავიგეთ, რომ ღმერთმა ხელი ჩაიქნია და აპოკალიპსის მსვლელობა თავის ნებაზე მიუშვა. კესმა ბევრი ეძება, დინს ღმერთოსკოპიც (მედალიონი, რომელიც ღმერთთან სიახლოვისას ხურდებოდა) გამოართვა, მაგრამ, სამწუხაროდ, უშედეგოდ. აპოკალიპსი დინმა, სემმა, ბობიმ და კესმა შეაჩერეს, ლუციფერმა, სემმა და მიქაელმა კი ჯოჯოხეთში ამოყვეს თავი. ჩაკი, რომელიც აქამდე წინასწარმეტყველი გვეგონა, საეჭვო ვითარებაში გაუჩირდა და ეჭვები აღგვეძრა, რომ სწორედ ის იყო ღმერთი.

აპოკალიპსის შემდეგ, კასტიელმა გადაწყვიტა, მიეცა ანგელოზებისთვის ის, რაც ღმერთმა მისცა ადამიანებს - თავისუფალი ნება. მიუხედავად იმისა, რომ იცოდა, რომ მათთვის თავისუფლების ცნებას ისეთივე დარტვირთვა ჰქონდა, როგორც თევზებისთვის-პოეზიას.

კესი საკმაოდ რთული მისიის წინაშე აღმოჩნდა. მას წინ აღუდგა მთავარანგელოზი რაფაელი, რომლის ერთადერთი მიზანიც თავიდან აცილებული აპოკალიპსის გამეორება და წარმატებით დაგვირგვინება იყო. კესი ამას არ დაუშვებდა, მას ჭირდებოდა დახმარება, ადამიანის სულების არმია.

რესურსი ამოწურული იყო, კესმა აღარ იცოდა, რა ექნა. ისტორიაც კი შეცვალა, ტიტანიკის ჩაძირვაც კი აიცილა თავიდან, 50 000 სული რომ მიეღო, თუმცა, ამ ამბვში ბედისწერა ჩაერია და კესს დინის და სემის სიკვდილით დაემუქრა. კესი ყველაფერზე იყო წამსვლელი მათ გადასარჩენად, უარი თქვა სულებზე და ტიტანიკს უფლება მისცა, თავისუფლად შეჯახებოდა აიზბერგს 1912 წელს.

სასოწარკვეთილ კესს ჯოჯოხეთის მეფე გამოეცხადა და დახმარების ხელი გაუწოდა. კროული განსაწმენდელს ეძებდა, სადაც ძაალიან ბევრი ადამიანის სული იყო გამოკეტილი. ადამიანის სულს უდიდესი ძალა და მნიშვნელობა ჰქონდა, ეს თუ კროულისთვის უბრალოდ პირის ჩატკბანურება იყო, კესისთვის სასიცოცლო მნიშვნელობა ჰქონდა, ამიტომ გადაწყვიტა, კროულისთან ერთად მოეძებნა განსაწმენდელი.

ვინჩესტერებმა შემთხვევით გაიგეს კესის და კროულის თანამშრომლობის ამბავი და გაჭედეს!

არადა ძალიან საინტერესო ცხოვრება აქვთ გამოვლილი თითოეულ მათგანს.

სემი:

1) ბავშვობაში აზაზელის სისხლი აქვს დაგემოვნებული.
2) იყო ლუციფერის ვესელი
3) თვეების განმავლობაში სექსი ჰქონდა რუბისთან, სვამდა მის სისხლს
4) რუბის გამო გადააგდო საკუთარი ძმა
5) ფეხებზე დაიკიდა ყველა და ყველაფერი რუბის გარდა, გატეხა ლუფერის საპყრობილის უკანასკნელი ბეჭედი და დაიწყო აპოკალიპსი.

დინი:
1) დადო გარიგება დემონთან და გაყიდა სული სემის გადასარჩენად
2) ჯოჯოხეთში, ალასტორთან ერთად, აწამებდა სულებს, რითაც ლუციფერის საპყრობილის პირველი ბეჭედი გატყდა.
3) აპოკალიპსის შეჩერების მიზნით , სიამოვნებით იღებდა მეგობრულ მხარდაჭერას კროულისგან.

კასტიელი:

1) დინი ამოიყვანა ჯოჯოხეთიდან
2)უღალატა თავის ოჯახს და წინ აღუდგა მთავარანგელოზებს, სემის და დინის დახმარების მიზნით.
3) ეხმარებოდა, გვერდში ედგა და იცავდა ვინჩესტერებს, მიუხედავად იმისა, რა იყო მათი წამოწყება.
4) დააბრუნა სემი ჯოჯოხეთიდან.
5) გააცოცხლა ბობი, ფაქტიურად გააცოცხლა ლიზა, დინი, სემი და ბობი რამდენჯერ გადაარჩინა სიკვდილს, ნამდვილად არ ვიცი.

და დინმა ის მიატოვა, ფეხებზე დაიკიდა, დიახ, კესის საყვარელმა დინმა, რომლის გამოც ყველაფერი დათმო თავის დროზე.

დაემუქრა, კროულის შეეშვი, თორემ, იცოდე, შეგაჩერებ, დედას გიტირებ, სემსგეფიცებიო.

და აი, გახსნა კესმა განსაწმენდელი, გაანადგურა რაფაელი, იყო ძლიერი და ამაყი, სამყაროს ძალით და სიბრძნით სავსე.

დინმა უკანასკნელად გაიფართხალა და კესის მოთაფლვა სცადა:

Please. I've lost Lisa, I've lost Ben, and now, I've lost Sam. Don't make me lose you too

ალბათ კარგად იცის დინმა, რომ კესი მაშინ დაკარგა, როცა არ დაეხმარა და არ აპატია, როცა ფეხებზე დაიკიდა და ზურგი შეაქცია. არადა ერთადერთხელ დასჭირდა კესს მისი მხარდაჭერა.

სემი უფრო შორს წავიდა, თუმცა უშედეგოდ.

და მაგრად მკიდია, შერაცხავენ თუ არა კესს ვილიანად ამ სიტყვების გამო:

I'm not an angel anymore. I'm your new God, a better one. So, you will bow down and profess your love to me, your Lord, or I shall destroy you.

ვნახოთ, რას იზამენ ძმები, გამოჩნდება თუ არა, ნამდვილი ღმერთი და როგორ შეასრულებს კესი თავის დაპირებას.

სექტემბრამდე ძალიან ბევრი უსუპერნეიჩერალო შაბათი მელის.

რა გაძლებს.

The Road So Far

2011-05-19T02:56:00.000-07:00

ზეგ Supernatural -ის მეექვსე სეზონის ბოლო ორი ფინალური სერია გამოვა. გავიგებთ რას აპირებს კესი, როგორ ენგრევა სემს მეხსიერების კედელი და როგორ შეიშლებაჭკუიდან, როგორ მოახერხებს კესი ანგელოზების თავისუფლების დაცვას ჯოჯოხეთის მეფის "დახმარებით", რა ეშველებათ სალხინებლის სულებს, ვის სამსახურში ჩადგებიან ისინი და ა.შ. (დარწმუნებული ვარ, რაფაელის ფრთითაა დაწერილი კესის და კროულის კონტრაქტი :დ )

მეშვიდე სეზონზე ჯერ ლაპარაკი არ შემიძლია, წარმოდგენა არ მაქვს, როგორ დაამთავრებენ მეექვსე სეზონს.

შაბათამდე დარჩა 2 დღე :შიში:

მანამდე კი enjoy the past

Last one my favorite <3

Total Eclipse

2011-02-21T09:39:00.000-08:00

დიდი ხანია ასეთი საშინელი სუსხი არ ყოფილა, თბილი ტანსაცმელი დედაჩემთან მქონდა გადაბარგებული და სამსახურში ჩემი წითელი, თხელი მაისურით წავედი, ყველაზე თბილი ეგ აღმომაჩნდა სახლში.

ძალიან ადრე დაღამდა, ფეისბუქზე ჩემმა ყველა მეგობარმა აპოკალიპსი დაატრიალა,ახალ ამბებში ამ ყველაფერს მზის და მთვარის მოულოდნელი გადაფარვით და, ამავდროულად, მთვარის საეჭვო მოახლოვებით ხსნიდნენ, სიმართლე გითხართ, მეკიდა,საშინელ ხასიათზე ვიყავი, ერთადერთი ნათელი წერტილი საღამოსთვის დარიცხული ხელფასი და მეგობრებთან ერთად ლუდის დალევის პერსპექტივა იყო.

ვინაიდან ჩემს უფროსს საშინლად აღიზიანებს, როცა ვინმე სამსახურში მაკითხავს, განსაკუთრებით მამრი, დერენი, ნახევარი საათის განმავლობაში გარეთ იყო ატუზული. საბედნიეროდ, ამინდის გამო, კლიენტები არ გვყავდა და მალე გამოგვიშვეს. შემშურდა, ისე თბილად ეცვა დერენს, მხოლოდ თვალები უჩანდა და სიცივისგან ფეხებს აბაკუნებდა. ჯემა დედასთან გავაგზავნე ტანსაცმლის წამოსაღებად და მოგვიანებით უნდა გამოევლო, მანქანა არ გვყავდა, არც ტაქსის ფული გვქონდა და არც ბანკომატი გვიღიმოდა უახლოესი 200 მეტრის მანძილიდან. მეტი ჩემს მტერს გაევლო. გადავწყვიტეთ, ჰიუსთვის დაგვერეკა, მანქანით გამოეარა და ევანთან წავსულიყავით ჩაის დასალევად.

ჩემი უფროსი ჩვეული თავის ქექვით გამოვიდა, დერენი აათვალიარა, რაღაც ჩაიბურტყუნა და თავის x 5-ში შეძვრა. ჩვენ ოფისში შევიკეტეთ და ონლაინ ჭადრაკის თამაშით შევიქციეთ თავი. ჰიუ ნახევარ საათში მოვიდა, ვერ ვიტან სიცივეში ტყავის სალონს, თან, მითუმეტეს, თუ მანქანა ახალი დაქოქილია.

ევანთან კიანუ დაგვხვდა. თბილ ბუხართან ისხდნენ და ხითხითებდნენ, კიანუ ჩვეული, სევდიანი იუმორით ყვებოდა იმას, თუ როგორ უკბინა გველმა კუნძულზე და, რამდენიმე წამში, როგორ დაეცა ღონემიხდილი გველი მის ფეხებთან და როგორ დალია სული, როგორ დაიჭირა თევზი ანკესით, რომელიც თურმე არ არსებობდა, როგორ შებოდიალდა, შემთხვევით, დრაკულას სასახლეში და როგორ მოატყუა, რომ შიდსის ვირუსით იყო დაავადებული, თუ როგორ ცხოვრებდა ვიღაც ნიკ პოუელთან ერთად კუნძულზე ერთი კვირის განამვლობაში, მაშინ, როდესაც ეს ნიკი, კიანუს კუნძულზე წასვლიდან რამოდემინე დღეში, თავის ტვინის მძიმე დაზიანებით, კომატოზურ მდგომარეობაში დააწვინეს საავადმყოფოში.

ჯემას დაველოდე, მხოლოდ ჩემი ნაცრისფერი ქურთუკი და თბილი შარვალი ჰქონდა წამოღებული. გამოვიცვალე და ნათიასთან წავედით.

ნათია და სპაიკი ერთად ცხოვრობენ, მისი მშობლები დიდი ხანი ვერ ეგუებოდნენ მათი საამაყო, ფრიადოსანი, ქალიშვილის ურთიერთობას ვამპირთან. თავიდან მამამისმა საგვარეულო სიიდანაც ამოშალა, მაგრამ სპაიკი რის სპაიკი იყო, ადამიანისთვის თავი რომ არ მოეწონებინა. უკვე 10 წელია ადამიანი არ მოუკლავს, თან სისხლის გარდა ღვინოსაც კარგად სვამს, რამდენიმე ვიზიტი ნათიას მამასთან და გულიც მოგებული იყო. ახლა ნათია არადამარტო დააბრუნეს საგვარეულო ნუსხაში, არამედ ნებაც კი დართეს, ქორწინების გარეშე, ეცხოვრა სპაიკთან, იმ შემთხვევაში თუ ის რაიმე რესპექტაბელურ სამსახურს ნახავდა. სიყვარულის გამო რას არ იზამს ვამპირი, სული დაიბრუნა და ეგ გაუჭირდებოდა? იურიდიულ ფირმაში მოაწყო ძველმა მეგობარმა ენჯელმა და მშვენიერ ანაზღაურებას იღებს. (ყველას გვშურს) პატარა მყუდრო ბინაში ცხოვრობენ, მართალია, სპაიკის მზის მიმართ განსაკუთრებული სიყვარულის გამო, ერთადერთ ფანჯარას თუ იპოვით წამლად მთელ სახლში, მაგრამ ეს მათ დისკომფორტს საერთოდ არ უქმის.

მივედით თუ არა, ჯემა და სპაიკი ფეხბურთს ჩაუსხდნენ, მე და ნათიამ ბავშვებს გადავურეკეთ.

ჩვენი მეგობრების წრე არც ისე ფართოა: ჯერი - რომელიც სულ იმაზე წუწუნებს, რომ სექსი აღარ აინტერესებს, ზურა, რომელიც განდიდების მანიით არის შეპყრობილი, სულ სერიოზული სახით დადის და გარშემო ხალხს აკომპლექსებს, ილია, რომელთან ერთადაც არასოდეს მოიწყენ, ნანა, რომელსაც უკვე კაი ხანია, რომანი აქვს ვამპირ დეიმონთან, მაგრამ, რომ კითხო, სერიოზულ უერთიერთობაზე ჯერ არ ფიქრობს, ნინო, რომელიც საშინელ დეპრესიაშია იმის გამო, რომ მისი მეგობარი ბიჭი - მაქცია ტრანსფორმაციის დროს შემთხვევით შემოაკვდა მონადირეს, თამუნა, რომელსაც ახლახან ეყოლა ბავშვი და ხშირად ვერ ახერხებს ჩვენს ნახვას და მაკო, რომელიც დემონოლოგიით არის გატაცებული. დერენი, ევანი, ჰიუ და კიანუ უკვე ვახსენე, ჯემა ჩემი ქმარია.

ნახევარ საათში უკვე სმა გვქონდა გაჩაღებული. საუბრის ძირითადი თემა იყო მოულოდნელად თავს დამტყდარი საშინელი სიცივე/სიბნელე, მთვარის მოახლოვებით გამოწვეული შესაძლო კატაკლიზმები (მთვარის ხსენება ნინოს განსაკუთრებით ხვდება გულზე) ჯერის სექსუალური დაუკმაყოფილებლობა, კიანუს გველის ტრაგიკული ამბავი, დერენის უსაქმურობა, ჰიუს მარჯვენა ხელის ტკივილი, რასაც პირდაპირ მივყავდით მის მოხუც ცოლთან, ზურას ბლოგი, ილიას ჯეოსელი, მაკოს ფოსფორის ფრთებიანი დემონი და ფეხბურთი. ნანა და დეიმონი მთელი საღამო ზასაობდნენ, სპაიკი და ჯემა თამაშს იხილავდნენ, მე და კიანუ კვლავ კუნძულზე მომხდარ თავგადასავლებზე ვბჟირდებოდით, ნათია და თამუნა ღორის სისხლს წურავდნენ სპაიკისთვის, ჰიუს და დერენს უკვე ეძინათ.

ყველაფერი კარგად იყო, სანამ ნახევრად ჩაბნელებულ ოთახში ვერცხლისფერ ფურირემი შემოიჭრებოდა და ჩვენთვის კარგად ნაცნობი, მეგობრული, ხმით არ გვეტყოდა იმას, რომ კარგად ჩაგვეკეტა კარები, გათბობაზე გვეზრუნა და სახლიდან გასვლაზე არც გვეოცნება.

ღორის სისხლით სავსე ჭიქამ, თამოს ხელებიდან, იატაკზე გაადინა ბრახვანი, ილიას მობლური შეეყინა ყურზე, ზურამ სიმწრით ნაყიდ ლეპტოპზე სპეისის კლავიში გატეხა..

ნამდვილად არ ვიცი, რას ფიქრობდა თითოეული ჩვენგანი იმ მომენტში, მხოლოდ ის ვიცი, რომ ნანას და დეიმონს არაფერი გაუგიათ.

ბებო

2011-02-13T04:54:00.000-08:00

ჩემი ბებო ძალიან ლამაზი და თბილი იყო. არასოდეს მიბრაზდებოდა, დედა და მამა მაწოვარას რომ მიმალავდნენ 6 წლის ასაკში, ბებო ჩუმად მაძლევდა. ის ყოველთვის ტელევიზორის წინ მიშლიდა საწოლს და გემრიელ საჭმელებს მიკეთებდა. დედა რომ მიბრაზდებოდა, ბებოსთან მივრბოდი. ყოველთვის მეუბნებოდა, სად იყო ჩურჩხელების სამალავი, ოღონდ მაფრთხილებდა, სხვებისთვის არ მეთქვა და ახალ წლამდე ბევრი არ შემეჭამა.

მერე ნელ ნელა დაბერდა, მაგრამ ძველებურად იპრანჭებოდა, ტრიალებდა, ყველანაირ საქმეს ეჭიდებოდა.

არც მაშინ დაუკარგავს ცხოვრების ხალისი, მეუღლე რომ გარდაეცვალა.

ჩვენით ცოცხლობდა, ყოველთვის უნდოდა, რომ მისი 5 შვილიშვილი სულ მასთან ერთად ყოფილიყო, ვერ იტანდა, როცა, მისთვის გაუბებარი მიზეზით, ხშირად ვერ ვახერხებდით მის ნახვას. ხშირად წუწუნებდა და ჩვენ ვუბრაზდებოდით.

ყოველ ნახვაზე სირბილით მოდიოდა ჩემთან და "გენაცვალოს ბებო"-ს ჩურჩულით გულში მიკრავდა.

დღეს ჩემი ბებო აღარაა, მაგრამ ახდა მისი ოცნება: გუშინ მისი 5 ვე შვილიშვილი, ოჯახებთან ერთად, მასთან იყო მისული, ოღონდ ეს უკვე მისთვის სულერთი იყო. იმედია, სამშაბათამდე ძალას მოვიკრებ და ერთხელ მაინც, უკანასკნელად შევავლებ თვალს.

ბოლოს რომ ვნახე, ეზოში ფუსფუსებდა და მეჭორავებოდა და მინდა სწორედ ასეთი დავიმახსოვრო.

hey, Gerry

2011-01-23T22:16:00.000-08:00

მას შემდეგ, რაც ჩემმა სერიალებმა თვენახევრიანი შვებულება გამოაცხადდეს, გადავწყვიტე, გამეხსნა IMBD და ერთი კონკრეტული მსახიობის ფილმები დამელაშქრა.რაღაც უხილავმა ძალამ არჩევანი კეტრინ ჰეიგლზე შემაჩერებინა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ფილმები ყველა ნორმალურ ადამიანს სიქველები ეგონება, არ ვჩერდებოდი და, ამ არგაჩერებამ, Ugly Truth -მდე მიმყვანა.

ფილმის ქავერზე აღბეჭდილი მამრი დავინახე თუ არა, შევვარდი. ძალიან შევცდი, ძალიან..

ფილმში ყველაფერია, რაც შეიძლება ადამიანს უყვარდეს. ფილმის მთელი სული და გული ჯერია. He's Mike Chadway. He likes girls in Jello. He likes to fuck like a monkey. Don't fall in love. It's scary. e

უი, ცეკვავს? (უსინდისოდ ნასროლი სიყვარულის სფელის ასხლეტა არც კი გამივლია გულში)

ამ ფილმის შემდეგ ვიღას ახსოვდა კეტრინი, ოფიციალურად დავემშვიდობე და IMDB -ის საძიებო სისტემა უკვე ჯერარდ ბატლერით დავტვირთე.

შოტლანდიელია, single, not gay და ვერ იტანს, როცა ჯერარდს ეძახიან.

დაამთავრა გლასგოუს უნივერსიტეტი, იყო პრაქტიკოსი იურისტი, მაგრამ მალე მიხვდა (აქ იყო პირველი ელდისებური შოკი) რომ ეს ის არ არის, რისი კეთებაც მას მთელი ცხოვრების განმავლობაში უნდა და წავიდა თეატრში.

არის 1,88 სმ, მაგარი ტანით და თვალებით, თუმცა ამაზე ყურადღებას არ გავამახვილებ. ყველამ იცის, რომ კარგია.

მაშინ ჯერ კიდევ არაფერი ვიცოდი მისი ვოკალური მონაცემების შესახებ.

IMDB-მ (ვლოცავ მის შემქმნელს) 30 მდე ფილმი ამომიგდო ჯერის მონაწილეობით. არც კი ვიცოდი, რომ Phantom of the opera-ში თამაშობდა, თავად ლოიდ ვებერს აურჩევია, ომგ, მღერის კიდეც? (ეს უკვე დასასრული იყო, მიზანში გარტყმული ავადაკედავრა)

როდესაც შოტლანდიელი მამაკაცი მღერის, ჩემი წყნარი ცხოვრება მთავრდება.

სხვა ფანტომი ვერ წარმომიდგენია და არც წარმოვიდგენ. იმდენად იყო როლში შესული, რომ ინტერვიუს დროს, ფანტომის მარტოობასა და ტრაგედიაზე საუბრისას, თვალები ცრემლით აევსო. (ჩემი სისუსტეა კაცის ცრემლები, მაგრამ უკვე განმგმირული ვიყავი ზემოთ აღნიშნული მოვლენებით, უარესი არაფერი დამემართებოდა)

ფანტომზე ხომ არ შევჩერდებოდი, ფილმების გრძელი სია მედო წინ და IMBD -ს შემქნელისკენ მივლენილი ლოცვა-კურთხევა ახლა ტორენტების შემქნელებისკენ მივმართე.

Gamer - შესაძლო მომავალი. რა მოხდება, WOW რეალურ სამყაროში რომ გადმოიტანო და ჩემი სიბილის ნაცვლად რეალური ადამიანს რომ აკეთებინო ქვესთები. ჯერის პერსონაჟი პატიმარია. მას მოთამაშე მართავს და მან 10 სასიკვდილო ბრძოლას უნდა გაუძლოს. მეც მინდა ასეთი ჩარი.

RocknRolla - კრიმინალური კომედია გაი რიჩის ჩვეულ სტილში. საოცარი სლენგით და პერსონაჟებით.

Law Abiding Citizen - ძალიან მომეწონა. ჯერის პერსონაჟს ცოლს და შვილს უკლავენ თვალწინ. რამდენიმე წლის შემდეგ ის იწყებს ძლიან ტკბილ და სასტიკ შურისძიებას როგორც მკვლელების, ასევე მართლმსაჯულების სისტემის წინააღმდეგ.

Nim's Island - ჯერის პერსონაჟი ბიოლოგია, რომელიც განსაკუთრებულ სახეობებს იკვლევს დაუსახლებელ კუნძულზე, სადაც შვილთან ერთად არის დასახლებული. ყველაფერი კარგად იყო, სადამ ჯოდი ფოსტერი გამოჩნდებოდა.

P.S I love you - ამ ფილმზე ფიქრიც კი მაღიზიანებს, შემზარავი სიუჟეტია.

Butterfly on a Wheel - ჯერის პერსონაჟი ახალგაზრდა და წარმატებულია, ყველაფერი აქვს ცხოვრებაში: ცოლი (არ არის გასაკვირი, რომ ღალატობს) საყვარელი, შვილი, ბევრი ფული. მოულოდნელად ჩნდება პირს ბროსნანის პერსონაჟი, რომელსაც არა მხოლოდ ფილმის, არამედ ჯერის განადგურებასაც შეეცდება და შვილს მოტაცებს. გამოსასყიდს არ ითხოვს, უბრალოდ თამაშობს და ჯერ ვერ ვარკვევთ, რა ხდება.

300 - არ ვიცი, რას დავაბრალო ჩემში დიდი ხნის წინ მიძინებული პატრიოტიზმის გამოღვიძება - სპარტელების უბადლო ვაჟკაცობას თუ 300 ნახევრად შიშველი მამაკაცის ნახვით გამოწვეულ ეიფორიას. ისტორიული ფაქტები, რათქმაუნდა, შეცვლილია.

Beowulf & Grendel - ამ ფილმის ერთადერთი ღირსება ჯერია. სხვა არაფრის თქმა შემიძლია.

Dear Frenkie - ასეთი პოზიტიური ფილმი ძალიან დიდი ხანი, არ მინახავს. ჯერი იმაზე სენტიმენტალური და საყვარელია აქ, ვიდრე ამის წარმოდგენა ვინმეს შეუძლია.

Timeline - დროში მოგზაურობა, ისტორიის შეცვლა, რამანწიკა და სისხლისღვრა.

Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life - დასასრული ყარს, ანჯელინაც საქს.

Reign of Fire - არც თუ ისე შორეული მომავალი, დრაკონების ძალაუფლება, ცეცხლი და თითქმის გადამწვარი დედამიწა. ჯერის პერსონაჟი მთავარი გმირის უახლოესი მეგობარია. მხიარული და საყვარელი.

Shooters - ძალიან პატარა როლი აქვს ამ ფილმში, მაგრამ ან ძალიან ლამაზია, ან შიშველი. ასე, რომ მე მაკმაყოფილებს.

Attila - ძალიან მომეწონა. ჯერი ჰუნების მბრძანებელ და რომაელების რისხვა ატილას თამაშობს, რომელმაც ბარბაროსული ერი გააერთიანა.ატილა ულამაზესი და უძლიერესია, მაგრამ ძალიან უძლური ერთი დამპალი ქალის წინაშე.

Dracula 2000 - ჯერიმ გარი ოლდმანის შემდეგ დრაკულას ყველაზე კარგი პერსონაჟი შექმნა.მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი, არც სიუჟეტით გამოირჩევა და არც ეგექტებით, დრაკულას დაბადების ყველაზე საინტერესო ვერსია არის გაჟღერებული. რატომ ვერ იტანს ის ჯვარს და ვერცხლს.. უყურეთ და გაიგეთ. ერთი მინიშნება - ჯვარცმა.იშ

Game of Their Lives - ეს გემრიელ ლუკმად შემოვიტოვე. ფილმი 1950 წლის ფეხბურთის მსოფლიო ჩემპიონატზეა. მაშინ ინგლისი ქუხდა და შიშის ზარს სცემდა მსოფლიოს, ახლანდელ ნაკრებს კი არ გავდა. ჯერი ამერიკის ეროვნული ნაკრების მეკარეს - ფრენკს თამაშობს, რომლის გუნდიც ინგლისს დაამარცხებს და ოლიმპოდან ჩამოაგდებს.

ერთი დასკვნა გამოვიტანე ფილმიდან: ჯერის ფეხბურთი უყვარს. ძალიან კარგად თამაშობს.

მიუხედავად იმისა, რომ ამ თამაშის შედეგი ვიცოდი, ბევრი ვინერვიულე და ისევე ვუგულშემატკივრე ამერიკას, როგორც იტალიას ვგულშემატკივრობ ხოლმე. ჯემამ და ლეტიმ კინაღამ სახლიდან გამაგდეს.

და ახლა ვზივარ ასე. ველოდები ახალ ფილმებს.

დიდი მადლობა ჯერის, იმისთვის, რომ რადიკალურად განსხვავებულ პერსონაჟებს თამაშობს და ვერ ვიგრძენი ის ფაქტი, რომ ერთი და იგივე მსახიობის ფილმებს ვუყურებდი ერთმანეთის მიყოლებით, რამდენიმე დღის განმავლობაში.

ერთი მოკრძალებული რჩევა სცენარისტებს და რეჟისორებს: ამღერეთ და აცეკვეთ ეს კაცი, სულ ნუ კლავთ :@

ადამიანები, რომლებიც წავიდნენ

2011-01-17T10:44:00.000-08:00

18 წლის ბავშვი ვიყავი, ერთი ბიჭი რომ ავიკვიატე, ყველაფერი აისიქიუდან დაიწყო და ტელეფონზე ღამეების გათენებებით გაგრძელდა. ძალიან ბევრი კარგი და ცუდი რამ მოხდა ჩვენს შორის, საბოლოოდ, ტკბილ და კეთილ ნაცნობებად დავრჩით და გავაგრძელეთ ორივემ ცხოვრება. ყოველთვის მიხაროდა-უხაროდა ჩემი შემთხვევით ნახვა, ისევ გვქონდა შემორჩენილი ძველი და იაზვური ხუმრობები და კბენები, ისევ მაცინებდა მისი მწარე ენა და ისევ ვუშლიდი ნერვებს.

დიდი ხანი არ მინახავს/მილაპარაკია.

დღეს მომწერა, რომ ფეხები მომტვრეული აქვს და სახეზე ძვლების მაგივრად, ტიტანები იმის გამო, რომ ერთმა სირმა ზომაზე მეტი დალია, საჭესთან დაჯდა და გადაუარა. კომიდან დიდი ხნის შემდეგ გამოსულა და მხოლოდ 6 თვის შემდეგ მოახერხებს ფეხზე დადგომას.

გულში რაღაც ჩამწყდა. ადამიანი, რომელთან ერთადაც ჩემი ცხოვრების გარკვეული პერიოდი გავატარე, ცუდად თუ კარგად, არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა, ისე კვდებოდა, რომ მე არ ვიცოდი და, საერთო ნაცნობების არარსებობის გამო, ვერც ვერასოდეს გავიგებდი.

Harry Potter and the deathly Hallows

2010-12-05T12:45:00.000-08:00

როგორც იქნა, დადგა ნანატრი დღე და 26 ნოემბერს, 26 კაციანმა ჯგუფმა, ვიშიშვლეთ ჯადოსნური ჯოხები და აპარაცია მოვახდინეთ კინოთეატრ ამირანში. სეანსის დაწყებამდე პატარა ივენთი მოაწყეს, რომელსაც მეტი ეფექტის მოსახდენად ბატონი გველი სტუმრობდა და ვიღაც თავმომწონე ქალის ტანზე ამაყად იკლაკნებოდა. პრინციპში, სხვა ჰარი პოტერული ივენთში არაფერი იყო.

ამირანის ორივე საერთული გადაჭედილი იყო, პოპკორნის დახლის წინ იხმელა რიგი იდგა, მთელი გულით და სულით მინდოდა აქციო პოპკორნის შელოცვა.

როგორც იქნა, შევაღწიეთ დარბაზში, მე რათქმაუნდა, მორყეული სკამი შემხვდა.

იმდენად დიდი ხანი და ისეთი აღტაცებით ველოდებოდი ფილმს, რომ მთელი 2 საათის განმავლობაში, მარტო იმას ვფიქრობდი, მალე არ დასრულებულიყო.

მინდოდა, რომ განსაკუთრებული ყოფილიყო, რა იქნებოდა, ერთხელ მაინც, ყოველგვარი ცვლილების გარეშე შეესხათ ხორცი როულინგის ფანტაზიისთვის.

მაგრად რად გინდა, პირველივე მომენტიდან ავცდით წიგნს.

ჰერმი ჩამოდის კიბეებიდან მისაღებ ოთახში, მშობლები უდარდელად სხედან ტელევიზორთან და ჩაის შეექცევიან, ჰერმი ჯიბიდან იღებს ჯოხს და ობლივიატეს ულოცავს. დედას და მამას სახის გამომეტყველება ეცვლებათ, ჰერმი ოჯახური სურათებიდან იშლება. მართალია, სენტიმენტალური მომენტია და ვიღაცას შეიძლება ერთი ორი კურცხალი ცრემლი გადმოვარდეს, მაგრამ, ჩემი აზრით, არ იყო საჭირო.

7 პოტერის სცენა სახალისო იყო, დენმა მშვენივრად გაართვა თავი 7 განსხვავებული ტიპაჟის თამაშს. თესტრალზე ბილის ზურგში თავჩარგულ ჰარი-ფლერზე იმდენი ვიცინე, კინაღამ ჩემი მორყეული სკამიდან გადმოვვარდი .

საწყალი ჰედვიგი მართალია გმირულად მოკვდა, მაგრამ წიგნისეული ვერსია მირჩევნია. რეჟისორუ უშნოდ ცდილობდა ჰედვიგისთვის გადაებრალებინა ის ფაქტი, რომ მხვრელებმა ნამდვილი ჰარი იცნეს. არადა, სინამდვილეში, საწყალი ჰედვიგი მშივდად იჯდა გალიაში, მოტოციკლის კალათში და მხვრელები მხოლოდ მაშინ იცნეს ნამდვილი ჰარი, როცა მას ჭკუა არ ეყო იმისთვის, რომ ექსპელიარმუსის შელოცვისგან თავი შეეკავებინა.

ბილის და ფლერის ქორწილში არავითარ შემთხვავაში არ უნდა გამოჩენილიყო ჰარი. წიგნში ფოლიჯუის ფოუშენი ჰქონდა დალეული და რონის ბიძაშვილად ასაღებდა თავს. ფილმის შემქმნელებს ეტყობა სულ არ მოუვიდათ აზრად ის ფაქტი, რომ მას მერე რაც მხვრელებმა ქორწილი დააბიეს, აუცილებლად გამოაშკარავდებოდა ჰარის მანდ ყოფნის ფაქტი, რაც ვიზლების ტოტალურ განადგურებას გამოიწვევდა.

რონის ჭინკაც არ ჩათვალეს გამოჩენის ღირსად, რომელიც რონმა წითელი თმებით, ჩუტყვავილით დამახინჯებული სახით დააჯილდოვა და თავის ლოგინში დააწვინა, რადგან ყველას ჰგონებოდა, რომ რონი მძიმე ავადმყოფობის გამო ვერ ახერხებდა ჰოგვარტში დაბრუნებას.

ფილმში, ჰარის საერთოდ არ უნახავს სირიუსის ოთახში ლილის წერილი, სადაც ლილი სირიუსს სიცოცხლის უკანასკნელი დღეების შესახებ სწერდა და წუწუნებდა, ჯეიმსი სახლიდან ვერ გადის, დამბლდორს ჯერ კიდევ არ დაუბრუნებია უჩინმაჩინის მოსასახამიო. არ მესმის, ასეთი მნიშვნელოვანი დეტალი რატომ უნდა გამოეტოვათ.

ვის რაში აინტერესებდა კრიჩერის ისტორია,რა საინტერესოა ახლა ის, როგორ გაწირა თავი რეგულუსმა მედალიონის გადანადგურებლად.

ან ამ ეპიზოდში დობი საერთოდ რა შუაში იყო.

მაგიის სამინისტოს სცენები შეცვლილი იყო, მაგრამ კარგი.

ყველაზე საოცარი ის იყო, რომ ფილმში, ფაქტიურად არ იყო ნახსენები უჩინმაჩინის მოსასხამი. კარგით, რა, საგის ეს ნაწილი სიკვდილის და ჯანდაბის საჩუქრებზეა ბოლოს და ბოლოს.

გოდრიკ ჰოლოუს სცენა არ უდნა შეეცვალათ, ფილმში ჰარი და ჰერმი საკუთარი გარეგნობით, ყოველგვარი უჩინმაჩინის მოსასხამის გარეშე მოსეირნობენ იმ ადგილას, სადაც ყველაზე მეტად ელიან ბნელი ძალები. ისმის ჰარის ამაყი განცხადება: This is where I was born and I dont want to return as someone else. ეს რომ ნამდვილად ეთქვა ჰარის, სახეში შემოვულაწუნებდი. მითუმეტეს, თუ გავითვალისწინებთ შემდგომში განვითარებულ მოვლენებს. (წიგნში ფოლიჯუის ფოუშენი აქვთ დალეული, + უჩინმაჩინის მოსასხამის ქვეშ იმალებიან)

გოდრიკ ჰოლოუს სცენა ვოლდემორის მოსვლის გარეშე რომ დამთავრდა, ძალიან ტეხს.

"პოტერმზირმა" რაღა დაუშავათ, არ ვიცი. ვისაც არ ახსოვს, ეს არის რადიო, რომლის დაჭერაც შეიძლება მხოლოდ განსაკუთრებული პაროლის მეშვეობით, ეს არის ერთადერთი საშუალება, რითაც მთელი ჯადოსნური სამყარო სიმართლეს იგებს გატაცებულ და მოკლულ ხალხსზე თუ თავდაცვის სხვადასხვა საშუალებებზე.

ვოლდემორის სახელს რომ ტაბუ ადევს, არც უხსენებიათ, არადა, რონმა დაბრუნებისთანავე მოუყვა ჰარის და ჰერმის ამის შესახებ.Shaftesbury Avenue-ზეც სწორედ იმის გამო მიაგნეს მხვრელებმა, შემთხვევით ვიღაცას სახელი წამოსცდა.

გრძელკუდას ამბავიც ბუნდოვანი იყო. ვერ გავიგე, გაითიშა თუ მოკვდა. არადა წიგნში ძალიან ეფექტურია მისი სიკვდილი. აღმოჩნდა, რომ ერთადერთი ფასეული რამ, რაც მას გააჩნდა, იყო ვოლდემორის მიერ ბოძებული ვერცხლის ხელი, და როგორც კი სინდისის ქენჯნა იგრძნო ჰარის წინაშე, მაშინ ამუშავდა ხელი და გზნებით მიახრჩო საკუთარი პატრონი. ამ სცენას დამბლდორის პერსონაჟისთვის ჰქონდა დიდი დატვირთვა და ცუდია, რომ ამოიღეს.

ბელატრისას მიერ ჰემის წამებამაც ისეთ ეფექტი არ დატოვა, როგორსაც ველოდია, სამაგიეროდ, მთელი ზარზეიმით აღნიშნას ბელატრისას თმის დავარდნის პროცესი. შემდეგ ნაწილში ჰერმი მას ფოლიჯუის ფოუშენში გამოიყენებს.

ძალიან ძალიან მომეწონა ჰარის და ჰერმის ცეკვა.

ჰარი საშინლად ცეკვავდა, მაგრამ ეს სცენა იყო ის, რაც უნდა ყოფილიყო. LOVED IT!

მე მაინც ყოველთვის ვხედავ რაღაც chemistry-ს ჰარის და ჰერმის შორის.

მედალიონის განადგურების მომენტი ყველაზე სექსუალური სცენა იყო პოტერიადაში. ჰარი და ჰერმი, შიშვლები, ცხოველურად კოცნიან ერთმანეთს.

შემდეგ ნაწილში გველოდება გრინგოტში შეჭრა ბელატრისას გარეგნობით, ჰოგსმიდი, ჰოგვარტსი, პრინცის ისტორია და 18 წლის შემდეგ, უკვე 3D ეფექტით.

იმედია,დამბლდორსაც მიხედავენ, "The Life and Lies of Albus Dumbledore" ნამდვილად არ არის თაროზე შემოსადები წიგნი.

დაიბადა ღნაჩვი

2010-12-04T09:15:00.000-08:00

მსგავსი სიხარული ბოლოს 4 წლის წინ ვიგრძენი, როცა ჩემი დისშვილი დაიბადა.

რაც არ უნდა მოხდეს, სულერთია ჩემთვის, თითქოს დავფრინავ, მთელი დღე უაზროდ ვიცინი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მარტო ვარ..

დილით 10 ზე ზაქროს მესიჯი დამხვდა, თამო წავიყვანეთ, ტელეფონებს გვათშინებენო. დავპანიკდი, დავიწყე ტირილი, ჯემამ შემიბღვირა, ასეთი კარგი რაღაც ხდება და შენ კი ასეთ უარყოფით აურას ქმნიო (სიტყვა აურა ჩვენს ყოველდღიურობაში ძალიან აქტუალურია ბოლო დროს)

ნათას დავურეკე, თან ვტიროდი, ვერაფერი გავაგებინე. ერთ ნაჭერ პიცას დავტაცე ხელი, რამდენიმე ლუკმა შევჭამე და ლეტის მივეცი.

გამოვვარდი, ჩაჩავამდე როგორ მივედი, არ მახსოვს, კიდევ კარგი დასაპარკინგებელი ადგილი მალე ვიპოვე, დილა იყო და თითქმის თავისუფალი იყო ფილარმონიის შემოგარენი.

თამოს დედა და მამა ისხდნენ ვესტიბულში, დედამისი ტიროდა. მაღლა არავის უშვებნენ. რა ვანდალიზმია, მობილურებს ატოვებინებენ, არ გიშვებენ, აზრზე არ ხარ რა ხდება. მიმღებიდან 200 ჯერ დავარეკინე, 4 თითზეა გახსნილი, მაგრამ ჯერ ადრეაო. რანაირად იყო ადრე, არ მესმოდა. ზაქრო ავიკელი, იმასაც რა ექნა, ცოლი მშობიარობდა, ვერ მწერდა, გავწამდით.

ბოლოს დარეკა, დაიბადა და კარგად არიანო. ბავშვს ვერ აღვიქვამდი, მთავარიის იყო ჩემთვის, რომ თამო იყო კარგად. მამამისი გარეთ იყო, დედამისმა და დედამთილმა ტირილი დაიწყეს, გავვარდი, დავუძახე, მივულოცე, ჩამეხუტა, იტირა, მეც ვტიროდი, ზაქროს ნახვა მინდოდა, თამოსთან კიდევ 2 საათი არ აგვიშვებნენ.

ზაქრო მალევე ჩამოვიდა, ვამაყობ მისით, თავიდან ბოლომდე დაესწრო მშობიარობას, სამაგიეროდ წუწუნებდა, თმები გამაცალა თამომ ტკივილისგანო, მაგრამ დიდხანს არ გაგრძელებულა, მალევე გამოძვრა.

2 საათში გადაიყვანეს პალატაში და ავედით, ჰოლში ყავდათ გამოყვანილი, ჯერ თამო დავინახე, ისევ ისეთი იყო, როგორც მშობიარობამდე, მხიარული და ლამაზი, გვერდით თამოს მეგობრის დედას პატარა არსება ეჭირა <3>

გაიცანით ბატონი დემეტრე, მე ის ძალიან მიყვარს <3

Me, he, she

2010-11-12T04:51:00.001-08:00

ძალიან დიდი დრო გავიდა მას შემდეგ, რაც მე და ჯემა ჩემს დასთან ვცხოვრობთ (ლეტის გარეშე) და თითქმის უკვე დავიწყებული მაქვს, რას ნიშნავს მარტო ცხოვრება.

როგორც იქნა ვიპოვეთ, პატარა, საყვარელი ბინაა ჩემს უსაყვარლეს ადგილას. ცხოვრების ერთ-ერთი საუკეთესო პერიოდი მაქვს გატარებული მანდ და ვერც კი ვიოცნებებდი იმაზე, რომ ოდესმე იგივე უბანში, უფრო კარგ სიტუაციაში დავბრუნდებოდი.

ყველაზე კარგი ისაა, რომ ბინა აბსოლუტურად ცარიელია და ერთი სული მაქვს, ბოლომდე როდის მოვაწყობთ ისე, როგორც ჩვენ გვინდა.

ძალიან მიხარია.

მიხარია, რომ გაღვიძებისას ერთ მხარეს ასეთი ხედი დამხვდება:

და მეორე მხარეს ასეთი:

მიხარია, რომ სახლში Supernatural - ის დაძაბულ მომენტებში სიგარეტს გავუკიდებ, ტრუსიკით ვირბენ, ჯემას გაკეთებულ გემრიელ სპაგეტის შევჭამ..

მიხარია, რომ მე და ჯემა, საწოლზე წამოკოტრიალებულები, ერთად ვუყურებთ რამე ფილმს.

მიხარია, რომ, სამსახურიდან გამოსულს, პირდაპირ სახლში წასვლა მომინდება და იქ ლეტი დამხვდება, (ბაკბიკს ჯემას მშობლებს გავატანთ) გაუხარდება, ტრაკის ქნევით გამოვარდება, მომედება, მომეფერება..

მიხარია, რომ საჭმელებს გავაკეთებ, ლეტი, რათქმაუნდა დამეხმარება, სულ ჩემთან იტრიალებს და თან ერთი სული ექნება, როდის მოიპარავს მაგიდიდან რამეს.

მიხარია ის, რომ შემეძლება მეგობრებთან დარეკვა და "გამო ჩემთან"-ის თქმა..

ერთადერთი რაც არ გამიხარდება არის ის, რომ ისევ დაგვეტყობა კომუნალური გადასახადების მსახვრელი ხელი და ალბათ ყოველთვის შემაწუხებს იმაზე ფიქრი, რომ ორი წლის შემდეგ, ისევ მოგვიწევს იმ საშინელების თავიდან გადატანა, რასაც ბინის ძებნა ჰქვია.

Same Old Song

2010-09-10T06:58:00.000-07:00

ბოლო დროს საკუთარ თავს არ ვეკუთვნი. ნერვები მაქვს დაწყვეტილი იმ გარემოების გამო, რომ ბინა ჯერ კიდევ ვერ ვიშოვეთ და ლეტი ჩვენთან ერთად არ ცხოვრობს.

სამი თვის განმავლობაში ერთმანეთზე საშინელი ბინები ვნახე. აქედან ერთი მოგვეწონა, თან ფასშიც ვეტეოდი, ფანტასტიური ხედით და სიმყუდროვით, მარა რად გინდა, პატრონებს პრობლემები შეექმნათ ვიზასთან დაკავშირებით ჯერ ვერ ცლიან სახლს. გულის სიღმეში მაინც ველოდებით და იმედი გვაქვს..

ლეტიმ თითქმის ყველა ჩვენს მეგობართან იცხოვრა. ერთი სული მაქვს, სულ ჩემთან როდის იქნება.

მანქანა ვიყიდეთ და ბედნიერი ვარ, რომ ნახევარ ხელფასს ტაქსებში აღარ ვტოვებ. იმ დღეს მე და ცუგა ვანგარიშობდით, რამდენი დახარჯა მან ბენზინში, 6 თვის განმავლობაში (ჩეკებს ინახავს) და რამდენი დავხარჯე მე ტაქსებში. ორჯერ მეტი გამოვიდა ჩემი და შევძრწუნდი.

ვოვის თამაში დავიწყე. ზუსტად ის დამემართა, რის გამოც მთელი შეგნებული ცხოვრება ვცდილობდი, მანდ თავი არ შემეყო.. მაგრამ feels good, who cares..

გუშინ ერთმა გამოსლევებულმა გოგომ ფორუმზე დამწყევლა. აქამდე, როგორც წესი, მხოლოდ გინებით შემოიფარგლებოდნენ. არადა, ზოგადად, ვცდილობ, არ ვიყო კონფლიქტური ფორუმზე. ბევრი ადამიანის სირულ გამოხტემებზე დამიხუჭავს თვალი, ნერვებიც მომშლია იმის გამო, რომ ჩემს პირადს ეხებოდნენ, მაგრამ არ ავყოლილვარ. ჩემს მიერ დავორნილი ან დაბანილი იუზერებისგან გინება ჩვეულებრივი მოკითხვაა უკვე ჩემთვის, ზოგს ბიჭი ვგონივარ და კუდით და ასფალტზე სახის ახევით მემუქრება, ზოგი ოდნოების გატეხვით და სამაგიეროს გადახდით, მარა ნუ არაუშავს, ვიტანთ, მითუმეტეს, ოდნოები არ მაქვს :დ ჰოდა გუშინ ეს გოგო ერთ მორიგ ტყუილში დავიჭირე და კომენტარის გაკეთებისგან თავი ვერ შევკავე და თითქოს მთელი ცხოვრება ინახავდა ამ ყველაფერს და მომენტს ელოდებოდა რომ ამოხეთქა. ისეთი საზიზღრობები წერა, მეც კი გავშტერდი. ალბათ იმიტომ რომ უფრო გარყვნილ ხალხთან მიწევს უერთიერთობა, ვიდრე ბოროტებთან.

სოფლის ორღობეში მდგარი, გაოფლილ ძუძუებიანი, კაპასი, კლიმაქსის ასაკს მიღწეული ქალის ჭეშმარიტი სახის ნახვა თუ გინდოდათ, გუშინ ის პოსტები უნდა გენახათ.

ერთი მაგისიც, დღეს Vamp Diaries-ს ვუყურებ.

ხვალ ამას

ლიპტონის ცივი ჩაი და ჰიუ ჯეკმანის ცეცხლოვანი ცეკვა

2010-08-14T13:15:00.000-07:00

უკომენტაროდ

Homeless

2010-07-13T23:05:00.000-07:00

თითქმის ერთი კვირაა რაც მე და ჯემა ჩემს დასთან ვცხოვრობთ. ჩვენმა სახლის პატრონმა ფული დაგვიბრუნა და იმავე დღეს გამოგვაბუნძულა სახლიდან, მართალია მთელი ბარგი მასთან ავიტანეთ და დავყარეთ, მაგრამ მაინც საშინლად ამაზრზენი საქციელი იყო მისი მხრიდან.

ლეტი მეგობრებთანაა, ბაკბიკი თან წამოვიყვანეთ, ძირითადად ყივილით და სარკეში თავისი ანარეკლის ყურებით ირთობს თავს.

საჭირო ნივთები ერთ ყუთში მიყრია და საწოლის გვერდით მიდებს, რათქმაუნდა ვერაფერს ვპოულებ.

ვეძებ ბინას მაღალ სართულზე! სასურველია ბოლოზე, არასოდეს რომ არ ამოხეთქოს მეზობლების ფეკალიებმა.

საქმე მაქვს, მეძინება. ყავა მინდა.

მომიტანონ და დავიწყებ.

ჰეფი

2010-03-03T13:28:00.000-08:00

დღეს ჩემს ბავშვობის უსაყვარლეს მეგობარს შევხვდი. 6-7 წელი არ მყავდა ნანახი. ვერ აღვწერ ისეთი ბედნიერი ვარ, მადლობა სოციალურ ქსელებს.
ისევ ისეთი საყვარელია. ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ისევ ბავშვობაში დავბრუნდი და თითქოს ამდენი წლის განმავლობაში წამით არ დაგვიკარგავს ერთმანეთი <3

Getting lost again

2010-02-03T16:07:00.000-08:00

როგორც იქნა გამოვიდა ორი სერია, რამდენიმე წუთში ჩავრთავ.

ჯემას დიდი ხნის უნახავი მეგობარი ჩამოუვიდა, დალია და ახლა სძინავს, მე ვერ ვითმენ და ვრთავ, ხვალ არ მოვუყვები და კიდევ ერთხელ ვუყურებ მასთან ერთად.

როგორ მიყვარს, მაგან ხო არ იცის..

ყველაფერს მავიწყებს, დღის განმავლობაში მომხდარ ყველა უსიამოვნებას, პრობლემებს..

ბედნიერი ვარ, რომ მიყვარს.

ღმერთს მადლობა იმისთვის, რომ ჩემთანაა.

ჩვენ ერთად ყველაფერს გადავიტანთ.

ავატარი

2010-01-31T00:18:00.000-08:00

წავედი ისე, რომ არც წამიკითხავს სიუჟეტი. ფორუმზე გახსნილ თემაშიც არასოდეს შევსულვარ. შეგნებულად ვაიგნორებდი ნებისმიერ ინფორმაციას და როდესაც ყვებოდნენ, არ ვუსმენდი.

მოკლედ წავედი აბსოლუტურად უცხო სანახაობაზე და არ ვიცოდი რას ველოდი.

მოვხვდი ულამაზეს პლანეტა პანდორაზე, სადაც გრძელფეხება ლურჯი, მშვიდობისმოყვარე ხალხი ცხოვრობს და სადაც სილამაზე წარმოსახვას სცდება. თუმცა ჩვენ არც ერთი და არც მეორე არ გვაინტერესებდა, ჩვენი მისია იყო ძვირადღირებული მინერალების მოპოვება მთელი პლანეტის განადგურების ფასად.

ადამიანებმა კარგად იცოდნენ, რომ სახლს ნა’ვი არასოდეს დათმობდა, მაგრამ მათ არ იცოდნენ, რომ ეს იყო ადგილი, სადაც იდგა აივა, რაც სათითაოდ ყველას, ნებისმიერ არსებას ფესვებით აკავშირებდა როგორც ერთმანეთთან, ისე მომავალთან და წარსულთან.

ჰიპოგრიფის მსგავს არსებას ბანშე ერქვა. ყოველ მეომარს უნდა გაეარა ბანშეს არჩევის ეტაპი და მას შემდეგ რას ადამიანი და ბანშე ერთმანეთს აირჩევნენ, განუყოფელნი ხდებოდნენ.

ბანშე იმ ერთი მეომრის ერთგული იქნებოდა მთელი ცხოვრების მანძილზე.

ადამიანებმა ნა’ვის შიგნიდან გატეხვის მიზნით, ჯეიკის ავატარი შეაგზავნეს..

ჯეიმს კამერონმა ამ ფილმზე მუშაობა 1995 წელს, მაგრამ ვინაიდან მაშინ არ არსებობდა ისეთი ტექნოლოგია, რომელიც მის ყველა მოთხოვნას დააკმაყოფილებდა, პროექტი გვერდძე გადადო და მხოლოდ 4 წლის წინ გააგრძელა მასზე მუშაობა.

კამერონმა უკვე მოხსნა თავისივე რეკორდი, ავატარის შემოსავალმა უკვე მოიტოვა უკან ტიტანიკი რამდენიმე ბილიონით.

რას ნახავთ ავატარში:

იმდენად ლამაზ სამყაროს, რომ ფილმის დამთავრებისთანავე, პირველი, რაზეც დაგწყდებათ გული ისაა, რომ ერთადერთი გზა, რითიც შეგიძლიათ ამ სამყაროს ესტუმროთ, ჯეიკის სიზმრებია.
მთელი სამყაროს საოცარ სულიერ კავშირს ერთმანეთთან, იმას, რასაც ადამიანები ვერასოდეს ვეღირსებით..

სიუჟეტი, გმირები, სპეც ეფექტები, არსებები - 10/10 ჯეიმს კამერონს

მან უკვე მეორედ მომიღო ბოლო :))

ქართულ რეალობას რაც შეეხება: ამირანში 3D სათვალეს ისევ რამდენიმე წუთი ვწმდენდდი, სექსის დროს ისევ შტვენა და შეძახილები ისმოდა და ფილმის დასასრული, როგორც ყოველთვის, ტაშის დაკვრით აღნიშნეს.

Friday

2010-01-29T04:04:00.000-08:00

კვირის ბოლო სამუშაო დღეა, ხელფასი ჩარიცხულია და წინ მთელი შაბათ-კვირაა
ლეტი კარგადაა
რამდენიმე პრობლემა მოგვარებულია

თუმცა, რჩება ერთი რამ რჩება უცვლელი - ჩემი დაწყევლილი სახლი!! კანალიზაციასთან და თაგვთან დაკავშირებით ისევ პრობლემები გვაქვს. ლეტის რა ვუყო, ეზოში ვერ ვაცხოვრებ, თორე დაუფიქრებლად გადავიდოდი ჩემს დასთან, ერთ პატარა საწოლში დავიძინებდით მე და ჯემა, როგორც ადრე :$

მალე გავიდეს ეს რამდენიმე თვე, გადავდივარ ჭკუიდან.

ხვალ ავატარზე მივდივარ, დავწერ შთაბეჭდილებებს।
ალბათ ახლაც მოიპარავენ მაყურებლები ३D სათვალეებს.
ნეტავ დიპლომზე რა მეშველება? დიდი ხანი არ მიფიქრია ამაზე.იმიტომ რომ ამრიეს! ვაპირებდი ინსაიდერულ ვაჭრობაზე წერას, შეთანხმებული ვიყავი ხელმძღვანელთან და ადმინისტრაციასთან, განაცხადი გავაკეთე, გავგვზავნე ხელმძღვანელთან და მითხრა, ძალიან ვიწრო სფეროა და ზოგადად პასუხისმგებლობაზე დაწერე საჯარო ფასიანი ქაღალდების სფეროშიო, ხოდა ამის შემდეგ ახალი განაცხადის გაკეთება დამეზარა და დავრჩი ასე...

ცეკვაზე წარმატებით ვაგრძელებ სიარულს, თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ ცხოვრებაში შეხება არ მქონია ქართულ ცეკვასთან და სულ ორი თვეა ვსწავლობ, ჩემი ამჟამინდელი მდგომარეობა დამაკმყოფილებელია. მასწავლებელი დამცინის, ბაღდადურში თეძოს რომ ვრთავ და სალსაში გადამყავს, იმედია მივეჩვევი.
პარალელურად, ლათინური ცეკვის პრივატული გაკვეთილები მინდა ავიღო, ჯემა ვერ დავითანხმე ჩემთან ერთად სიარულზე და ჩემმა დამ გადაიფიქრა. მარტო მივალ!!

ჩემი ლეტუნა ცუდადაა

2010-01-23T14:32:00.000-08:00

ორი დღეა არ ჭამს, ძალა არ აქვს, თითქმის არ მოძრაობს და კანკალებს. წყალს მხოლოდ მაშინ სვამს, როცა ვახსენებთ.

ჩემი მსუნაგი და ზემათხოვარი ყურადღებას აღარ გვაქცევს როცა ვჭამთ. ზის თავისთვის სავარძელზე.

მე მჭირდეს ყველაფერი რაც მას ჭირს და ეს კარგად გახდეს.

ვერ ვიტან, ცუდად ვხდები ასეთს რომ ვუყურებ.

აზრზე არ ვარ რა ჭამა ისეთი რომ ასე მოიწამლა.

ახლა დავალევინე წამლები და ქათმის ფილეს ვუხარშავ, იქნებ ცოტა მაინც ჭამოს.

ჩემი ყველაფერი ხარ, ლეტუნა :(

Supernatural's back

2010-01-22T10:26:00.000-08:00

როოგროც იქნა, გაგრძელდა მეხუთე სეზონი.

უმაგრესი სერია იყო

დინი და სემი საგიჟეთში ამოჰყოფენ თავს ერთ ერთი ყოფილი ჰანთერის თხოვნით, რაღაც მონსტრი პაციენტებს კლავს.

ერთი სული მაქვს, ჯემა მოვიდეს რომ კიდევ ვუყურო, ვერ მოვითმინე და შემომეყურა მის მოსვლამდე.

ძაან მაინტერესებს როგორ განვითარდება მთავარი ქეისი. სემი ეტყვის კის ლუციფერს, დინი - მიქაელს, გაბრიელი იკაიფებს, კესი ღმერთს იპოვის და ა.შ

10 Things i hate about you

2010-01-20T15:25:00.001-08:00

ვიწერ და ვუყურებ იმისთვის, რომ ვიტირო.

იმისთვის, რომ ძალიან ცუდად შეიცვალე და იმისთვის, რომ აღარ ვიცი, რას ველოდო შენგან.

აღარაფერს ველოდები, იმიტომ რომ აღარ ხარ.

ვუყურებ და ვიტირებ.

ნეტავ არ შეცვლილიყავი, ნეტავ აქ არ ვწერდე და მქონდეს შესაძლებლობა, უბრალოდ დაგელაპარაკო

მინდა 20 წლის შემდეგ მოგწერო და გითხრა, რომ იმ დღეს მოვკვდი, როცა უკანასკნელად მნახე

როგორც ის ქალი მოკვდა.

და შენ რომ ვეღარ გაიხსენებ, როდის მნახე უკანასკნელად

და რომ ეს იმიტომ გავაკეთე, რომ არაფერი შეცვლილიყო

ყოველთვის მცოდნოდა, რომ ნებისმიერ დროს მზად იყავი მოსასმენად.

მაგრამ შენ უკვე აღარ ხარ

რა აზრი აქვს

მიიყვარს

2010-01-18T11:14:00.000-08:00

მიყვარს ჯემა

მიყვარს დედა

მიყვარს თიკო

მიყვარს დემე

მიყვარს მეგობრები

მიყვარს ლეტი

მიყვარს ბაკბიკი

მიყვარს სექსი

მიყვარს ხელფასი

მიყვარს ფულის ხარჯვა

მიყვარს სვაროვსკი

მიყვარს მისტიკა

მიყვარს კითხვა

მიყვარს ყურება

მიყვარს ჭამა

მიყვარს დერენი

მიყვარს იტალიის ნაკრები

მიყვარს კომპოტი

მიყვარს ვანილის შეიკი

მიყვარს შემწვარი კართოფილი ხახვით

მიყვარს ჯემა რომ ჭამს ჩემს გაკეთებულ საჭმელს და ისე მოსწონს, რომ იმატებს

მიყვარს ჯემას ერთი ოოო -ს დროს მიღებული სახე

მიყვარს ჯემას სიცლი

მიყვარს ჯემას მოფერება

მიყვარს ჯემას კოცნა

მიყვარს ლეტის ლოკვა

მიყვარს თანადგომა

მიყვარს რომ მიგებენ

მიყვარს რომ ვუგებ

მიყვარს რომ თოვს

მიყვარს მანქანი ტარება

მიყვარს სენბერნარი

მიყვარს ბავშვი, რომელიც მეყოლება

მიყვარს ლეტის ამაყი გამოხედვა

მიყვარს სევერუს სნეიპი

მიყვარს ქარლაილ კალენი

მიყვარს დილის ძილი

მიყვარს სასიამოვნო საუბარი

მიყვარს ფეისბუქი

მიყვარს ფორუმი

მიყვარს ჩემი ფოტოაპარატი

მიყვარს ჩემი მობილური

მიყვარს მოგზაურობა

მიყვარს ზღვა

მიყვარს ცურვა

მიყვარს ცეკვა

მიყვარს ყველა მოხუცი კაცი

მიყვარს Supernatural

მიყვარს Fringe

მიყვარს ახალი ტანსაცმელი

მიყვარს ჩემი საათი

ვერ ვიტან ტელევიზორს

კატასტროფა

2010-01-11T22:43:00.001-08:00

ყველაფერი დაიწყო ორი დღის წინ..

მეგობრისგან ღამის 3 საათზე დავბრუნდით. აბაზანაში, ტრაპთან მცირე რაოდენობის წყალი იდგა, თან აშკარად საპნიანი წყალი. დიდად არ მიმიქცევია ყურადღება, იმიტომ რომ გასვლის წინ ჯემამ იბანავა და ვიფიქრე, ალბათ ადგილობრივად გაიჭედა და მალე გავათქო. მართლა მალე გავიდა, ტრაპი გაწმინდა ჯემამ და მეგონა ეს კოშმარი დასრულდა.

სამზარეულოში გავედი ჩაის გასაკეთებლად, (სამზარეულო ახალი დალაგებული მქონდა, ზესუფთა,ერთი დასვენების დღე მთლიანად მაგას მივუძღვენი) კარები რომ გავაღე, ვიკივლე და უკან დავხურე. მეტლახს რამდენიმე სანტიმეტრის სიმაღლეზე გაურკვეველი წარმოშობის სითხე ფარავდა.

გადაწყდა, რომ სანტექნიკს ხვალ გამოვიძახებდით და ახლა მშვიდად დავიძინებდით.

მეორე დღეს ყველაფერი კარგად იყო, წყალი აღარ იდგა აბაზანაში. წყნარად მოვედი სამსახურში, გავიგე იმ სანტექნიკის ნომერი, რომელიც ჩვენთან, ბანკში მოდიოდა იგივე პრობლემის მოსაგვარებლად, ჯემამ დაურეკა, საღამოსკენ შეუთანხმდა და დამშვიდებულებმა გავნაგრძეთ მუშაობა.

საღამოს ჯემა მირეკავს, რომ მთელი სახლი წყლით იყო დაფარული.

პირველმა რაც თავში დამარტყა, ის იყო, რომ ეს არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ ის საპნიანი წყალი, რომ არ შეიძლება ისე ამოვიდეს კანალიზაციის წყალი, რომ ფეკალური მასები არ ამოყვეს თან.

ა

გავითიშე, ჯემა და ლეტი რომ არა, სულ წავიდოდი და ფეხს აღარ მივადგამდი იმ სახლში არასოდეს.

წავედი ცეკვაზე, იქ სავარაუდოდ ვიცეკვე, შემდეგ წავედი სახლში.

საშინელი სუნი ჯერ კიდევ სადარბაზოდან იწყებოდა, ეზოში 5 მდე სანტექნიკი დადიოდა და რაღაც აპარატით ჭას ეძებდა. ჩემი საწყალი ქმარი გარეთ იდგა, ლეტი სახლში, დივანზე ყეფდა, დაბლა ვერ ჩამოდიოდა.

იატაკზე ჯერ კიდევ ბლომად წყალი იყო, სანამ მე არ ვიყავი, მეზობელი, რომელიც აამავდროულად სახლის პატრონიცაა, წმენდდა ყველაფერს და ჯემას ვედროებით გაჰქონდა გარეთ.

ნუ სახლში სუნია საშინელი და ყველაფერი დატბორილია და ბინძური.

მოვკიდე ლეტის ხელი და გიოსთან გავიყვანე, ვაბანავეთ და დავტოვე. მაგ მხრივ დავმშვიდდი, ლეტი მაინც კარგადაა და უსაფრთხოდ.

მეც და ჯემაც ნინოსთან დავრჩით. დღეს დილიდან გავიდა სახლში კიდევ ელოდებოდა სანტექნიკებს.

ახლა დავრეკე და ისევ აკეთებენ.

საერთოდ როგორ უნდა ვიცხოვრო აწი მაგ სახლში, ვერ წარმომიდგენია. რა დამავიწყებს იმას, რაც მანდ ხდებოდა, ან როგორ უნდა ამოვიდეს ხის იატაკიდან ის საშინელი სუნი, წარმოდგენა არ მაქვს.

მინდა რომ ვერ გაკეთდეს და საერთოდ სხვაგან გადავიდეთ საცხოვრებლად.

ჩემი ნივთები, ჩემი ტანსაცმელი, ყველაფერი ალბათ უკვე ყარს!!

Let them sing!

2010-01-09T14:15:00.000-08:00

they are fucking good

იმ დღეს, როცა პირველად ვუყურე ამ ფილმს, გარდაიცვალა ჰით ლეჯერი.

My best friends wedding

A life less ordinary - lion fells in love with the lamb

ედვარდსა და ბელაზე ათეული წლით ადრე.

The Picture of Dorian Gray

2010-01-08T02:26:00.000-08:00

მინდა ცოტა რამ მოგახსენოთ ბენ ბარნსის დორიანზე , რომელიც რამდენიმე დღის წინ გავიცანი.

ბენის დორიანი არ გაქვს ოსკარის დორიანს, ბენის დორიანი არ არის ისეთი, როგორიც ბავშვობიდან წარმომედგინა: ოქროსფერკულულიანი, ნაზი, დახვეწილი. ბენის დორიანი უფრო მომხიბვლელია, უფრო მამაკაცური, უფრო აღვირახსნილი.

ეს არის ისტორია ახალგაზრდა, ლამაზ ადამიანზე, რომელიც, ერთ მშვენიერ დღეს აცნობიერებს, რომ სულ მალე დაბერდება, მისი სილამაზე დაჭკნება და ამის თავიდან ასაცილებლად მზადაა გაყიდოს საკუთარი სული და ასაკის, ცხოვრების და კანონზომიერების კვალი მხოლოდ მის პორტრეტს დააჩნდეს, რომელიც იდეაში მისი სილამაზის მარადიულობის სიმბოლო უნდა ყოფილიყო.

ეშმაკთან გარიგება შედგა და დორიანი რადიკალურად შეიცვალა. ლორდ ჰენრის რჩევა- დარიგებებით გაბრუებული მთელი არსებით ეშვება სიამოვნების სიამოვნების მორევში.

ყველაფერი მომეწონა ფილმში: კოსტუმები, გრიმi, მუსიკა, რეჟისორის ინტერპრეტაციები.

ძაან მოულოდნელი იყო ჩემთვის ბაზილის და დორიანის სექსი, ასევე ის, რომ ფილმში ლორდ ჰენრი კეტავს დორიანს სურათთან ერთად ცეცხლმოკიდებულ ოთახში და აფეთქებს, რეალურად კი დორიანი იმენად იღლება საკუთარი ცხოვრებით და იმდენად ნანობს ჩადენილს, რომ უბრალოს უყრის სურათს დანას და საკუთარ თავს კლავს.

ძალიან კარგად არის გადმოცემული დორიანის აღვირახსნილი ცხოვრება: ჯგუფური სექსი, ქალის ზურგიდან მკერდზე ჩამომავალი სისხლის სმა, ნარკოტიკები, მაზოხიზმი, სადიზმი, ენით აუწერელი სისასტიკე.

არადა არცერთი სცენა არ არის პორნოგრაფიული,არც ეროტიული, უბრალოდ ძალიან რეალურადაა გადმოცემული გრძნობები, მისი სული შენს თვალწინ იცვლება, სიძველის და სიბინძურის სუნიც კი გაწუხებს ხანდახან.

ძალიან ძლიერად არის გადმოცემული სცენა, როდესაც დორიანი ჰეროინს იკეთებს და თან სურათს გადასაფარებელს აცლის, უბრალოდ ტკბება იმ ცვლილებით, რაც იქ აისახება.

ნამდვილად არ მოველოდი რომ ასე მომეწონებოდა.

მადლობა ოლივერ პარკერს.

საშინელი 2010, ჩათლახი წითელი ძროხის ამბავი და ის, თუ რატომ არ მჯერა, რომ ღმერთმა ადამიანი თავის ხატად შექმნა

2010-01-06T16:56:00.000-08:00

აქვე ბოდიშს მოვუხდი სრულიად მსხვილფეხა საქონელს ამგვარი შედარების გამო შეურაცხყოფისთვის და ისე დავიწყებ...
მოკლედ, ანა, ძვირფასო, ბევრი ვიარე თუ ცოტა, ისევ შენთან მოვედი, როგორც ადრე.
იმიტომ, რომ ცუდად ვარ, ისე ცუდად, არასდროს რომ ვყოფილვარ და შენც ისევ ისე მომისმენ, როგორც ადრე მისმენდი ხოლმე, ოღონდ ცოტა სხვანაირად...
რას ვიზამთ, დრო შეიცვალა )))
მარა ეს ბოღმა როდის გამივლის სრულიად ადამიანებზე და სამყაროზე, არ ვიცი.
ცხოვრებაში პირველადაა სიცოცხლე რომ არ მინდა და არაფრის ხალისი და სურვილი რომ არ მაქვს.
დღეს რომ მთხოვა, არ ქნაო და მინც ვქენი, ამაზე დიდი ნაძირლობა შეიძლება გამეკეთებინა?
არა

მაგრამ, სწორად მოვიქეცი
რა ვქნა, არ ვარ მე ის ადამიანი, ვინც წითელ ძროხას აიტანს..
არ შემიძლია და ვერასდროს შევძლებ. აი, ვერასდროს. ისე მოვკვდები და ისე შემჭამენ ჭიაყელები, რომ ამას ვერ შევეგუები. ვერ შევეგუები მაგის არსებობას საერთოდ..
პოტენციური მკვლელი ვარ, გეფიცები.
და იმას მით უმეტეს ვერ შევეგუები, ადამიანი მის სიჩათლახეს არ ხედავდეს.
არ ვარ ჰუმანური და კეთილშობილი
არ შემიძლია მიტევება..
ვიცი
მაგრამ ეგ მისნაირ პარაზიტებზე ვრცელდება.
თან ხომ იცი, რა პატივმოყვარე ვარ..
სიცოცხლეს დავთმობ და რასაც ვიტყვი, გავაკეთებ.
რამდენიმე დღის წინ ერთი წინდადება ვთქვი, ისიც დავაყოლე, მეორედ არ გავიმეორებ-მეთქი.
და სულ რომ თვითმკვლელობით დავასრულო სიცოხლე, მაინც ვიზამ.
ჩემს თავს გვერდზე გადავდებ და გავაკეთებ.
თან, ხომ იცი, სიძულვილი და ბოღმა შენვე გიღებს ბოლოს. აი, ეგ მჭირს ახლა.
და იცი რატომ არ მჯერა, რომ ღმერთმა ადამიანი თავის სახედ და ხატად შექნა?
იმიტომ, რომ მაშინ წთელი ძროხისნაირი ჩათლახები არ იარსებებდნენ.
დღეს ნანამ თქვა ზუსტი პერიფრაზი და ჩავფიქრდი..

და ჯემა მახსენდება ამ ბოლო დროს..
რაც 2010 დაიწყო.
ის დღე გახსოვს? პარიზში თუ სადღაც რომ ვისხედით მე, შენ და ჯემა. ჩანთაში პაპირუსი რომ მედო. მაშინ ისეთ თემაზე ვსაუბრობდით, რომელზეც ჯერ ნალაპარაკები არ გვქონდა. ჯემამ ერთი წინადადება თქვა, ყველან ასეთები და ასეთები არიანო... გულზე მომხვდა მაშინ :D მარა, სიმართლეა, გეფიცები :)

წლის უკანასკნელი დღე

2009-12-30T22:31:00.000-08:00

დღეს პირველამდე ვმუშაობ, შემდეგ სასწრაფო წესით ვნახავ დედიკოს, დავემშვიდობები, ბედნიერ ახალ წელს ვუსურვებ, წამოვალ სახლში, გავემზადები, ლეტის მოვისურვილებ, ზურას გადავულოცავ და წავალ ბაკურიანში.

ისეთი ახალი წელი მექნება, როგორზეც ვოცნებობდი, ოღონდ ლეტი და ჩემი რამდენიმე მეგობარი თან არ მეყოლება.

ხელფასი ჯერ არ ჩამრიცხვია და ისტერიკის პირას ვარ.

მომავალი წლის მიზნები:

ახალი სამსახური
ახალი სახლი
მანქანა

ყველას გილოცავთ ახალ წელს, სურვილების ასრულებას გისურვებთ :)

საჯარო რეესტრი და ავადმყოფობა

2009-12-18T04:08:00.000-08:00

დღეს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს ჰქონდა ბანკების იურისტებთან შეხვედრა. იმდენად საჭირო და კარგ რაღაცეებს აკეთებენ, რაღაც მომენტში სულ გადამავიწყდა, მათზე განრისხებული რომ ვიყავი.

სიახლეს წარმოადგენს ის, რომ სამეწარმეო და არასამეწარმეო იურიდიული პირების რეგისტრაცია 1 იანვრიდან მოხდება საჯარო რეესტრში, შპს ს რეგისტრაცია დაჯდება სულ 100 ლარი, აღდგება წესდების წარდგენის ვალდებულება, რომელიც დასკანერებული სახით ედებათ საჯარო რეესტრის საიტზე და, დაინტერესებულ პირს, ნებისმიერ დროს შეგეძლება ჩამოტვირთვა და ნახვა. ამონაწერს რაც შეეხება, დეტალურად გაწერენ ინფოს დამფუძვნებლების შესახებ და მკითხაობით აწი აღარ შევიწუხებ თავს.

ბოლომდე ჩამოყალიბებული ინსტრუქცია ჯერ არაა, პირველი იანვრიდან შედის ეს ცვლილება ძალაში და იქამდე კი გამოგვიგზავნიან.

მიხარია.

მე და ჩემი ქმარი ორი დღეა ცუდად ვართ. მე მაინც ვმუშაობ, ჯემა სახლშია. ჩემი ტემპერატურა დღის განმავლობაში მოძრაობს ქვემოდან ზემოთ და პირიქით. საშინლად მტკივა ყელი და მახველებს.

ღორის არა, ალბათ ჩვეულებრივი ვირუსია.

სამსახურში ვთქვი, ღორის გრიპი მაქვსთქო მარა მაინც მიმათრიეს, გადადების არ ეშნიათ ეტყობა.

New Year dream

2009-12-15T05:33:00.000-08:00

ცოტა ხნით მინდა მოვწყდე ჩემს რუტინულ ყოფას და ჯადოსნურ სამყაროში გადავინაცვლო, თუნდაც მხოლოდ ორი დღით და მთელი წელი ბედნიერი ვიქნები.

მინდა ახალ წელს შევხვდე იქ, სადაც ბევრი თოვლია, სადაც თოვლში სირბილით გათანგული ლეტი აძიგძიგებულ ბუხართან თბება, სადაც გემრიელი საჭმელების სუნია და სადაც მკრთალი შუქის ფონზე, მეგობრების ლაპარაკი ისმის.

გარეთ თოვლის ბაბუა დგას, სტანდარტული, მრგვალი, სტაფილოს ცხვირით და ნახშირის თვალებით. ჩვენი გაკეთებულია.

ნაძვის ხე არც თუ ისე დიდია, მაგრამ ლამაზი, მწვანე, წითელი სათამაშოებით, რამდენიმე წვიმით და ფერადი ნათურებით.

იქ ძალიან თბილა და დიიდ, რბილ ლოგინში გვძინავს.

მეგობრების გარდა იქ არავინაა..

მეგობრები, ჯემა და ლეტი

გორი სითი

2009-12-12T13:49:00.000-08:00

დღეს მე, ჯემა, ნათია და ცუგა ორში ვისხედით და სპონტანურად მოგვივიდა იდეა, გორში წავსულიყავით ახალი გზის სანახავად. ჩვენ ოთხნი, როგორც წესი, ერთად დავმოგზაურობთ, სრული იდილიაა, აგრე ერთადერთი პრობლემა გვქონდა - ცუგა არ ეწეოდა და არც გზაში გვაწევინებდა, თუმცა ახლა ეგეც მოგვარებულია.

მოკლედ წავედით, 40 წუთში გორში ვიყავით. ერთი სული მაქვს, ბათუმამდე როდის გაიყვანენ გზას, უძალიანმაგრესია.

ქალაქში ცხოვრება რათქმაუნდა ჩამკვდარია, ქალაქის მთავარ მოედანზე ამაყად აღმართული სტალინის ძეგლის წინ ერთადერთი coffee house დგას და ისიც 10 საათზე იკეტება, არ შეგვიშვეს. შემდეგ რაღაც კაფე ვიპოვეთ ფიტულებით გაფორმებული და იქ დავსხედით საჭმელად.

აქედან მე მხოლოდ ლიმნიანი ჩაი შემხვდა. ჯემა მხოლოდ იმით იყო დაკავებული, რომ თვითონ ეჭამა და ჩემთვის ჭამა აეკრძალა, მერე რა, რომ ესე რომ არ მოქცეულიყო, ახლა ისევ მექნებოდა ნაღვლის ბუშტის შეტევა, ხო მშიოდა.

ეს რქები, რომლებიც იმ გოგოს ქმარს დარჩა კაფეში.

გარეთ გამოსვლისას ზოო გეი პორნოც ვნახეთ ლაივში სამი ძაღლის მონაწილეობით, ბევრი ვიხალისეთ და წამოვედით.

ისეთი რაღაც მაინც მჭირდეს, რომ სახლში ყოფნა იყოს აუცილებელი

2009-12-07T22:36:00.000-08:00

დრო მოვიდა, მივხედო საკუთარ კუჭს, იმიტომ რომ ბოლო რამდენიმე თვეა, დადგენილი პერიოდულობით, ისეთი შეტევები მაქვს, რომ მირჩევნია ერთხელ გამისკდეს, დავისვენო და მოვკვდე.

ინტერკლინიკაში მივდივარ გვილიასთან, რათქმაუნდა, როგორც ყველა დიდ ექიმს ახასიათებს, მასთან ჩაწერა არ ხდება, ცოცხალი რიგია.

მაალოქსი დავლიე ახლა, ცოტა მომეშვება.

ზეგ

2009-11-17T04:36:00.000-08:00

2012

2009-11-16T21:59:00.000-08:00

ერთი კვირით ადრე მქონდა დაჯავშნული 15 ბილეთი ამირანში, შესაბამისად, ერთი საათით ადრე მივედით ბილეთების ასაღებად და აღმოჩნდა, რომ ჩემს გვარზე ბილეთები დაჯავშნული არ იყო. როგორც ჩანს, ვიღაც ტუგადუმმა არასწორად ჩაწერა ჩემი გვარი და ჩემს არჩეულ რიგზე 15 ბილეთი ამაყად იყო დაჯავშნული ოღონდ სხვა გვარზე, რომელსაც ცოცხალი თავით არ ასახელებდნენ ბილეთების გამყიდველები.

სანამ ჯავშნის ახსნის დრო არ მოვიდა, ჩვენი ბილეთები არ მოგვცეს. გაგვხვიეს ტყუილების კორიანტელში, ყველაფერი რათქმაუნდა იმას დააბრალეს, რომ მე მომეჩვენა რომ ბილეთები დავჯავშნე და მათ, რათქმაუნდა არ მოსვლიათ შეცდომა.

მოკლედ ბილეთები ავიღეთ, ამირანის ადმინისტრაციის ორგანიზებულობის გამო ფილმი 10:15 ის ნაცვლად 10:30 დაიწყო.

ფილმზე რა გაწყობითაც ვიჯექი, ადვილი წარმოსადგენია, კატასტროფულად რეალურადაა გადმოცემული ყველაფრის დასასრული. შენც იქ ხარ და შენთვის ისეთივე რეალურია ის კილომეტრნახევრიანი ცუნამი, ვულკანები და ნგრევები, როგორც ფილმის გმირებისთვის.

საერთო ჯამში ფილმი არ მომეწონა, უბრალოდ შემძრა.

ან როგორ შეიძლება მსგავსი შინაარსის ფილმი მოგეწონოს, არ მესმის.

გარდა იმისა, რომ ენით აუწერლად საშინელი შეგძნებაა, როგორ გენგრევა თავზე სამყარო, აუტანელია იმის განცდა, რომ სადღაც შენი ახლობელი იღუპება.

თუ ოდესმე ასეთი რაღაც მოხდება, იმედია მე პირველი მოვკვდები.

sick

2009-11-11T23:30:00.000-08:00

აი ასრულდა ჩემი ოცნება და როგორც იქნა ამიწია ტემპერატურამ. სულ იმას ვამბობდი, რა ამბავია, სულ შიშველმა რომ ვიარო სიცივეში, არ ამიწევსთქო და აი, მრავალთვიანი ლოდინის შემდეგ, როგორც იქნა, მეღირსა.

წინ თანამშრომლის გაკეთებული ცაცხვის ჩაი მიდევს და სუნი გულს მირევს. თითებში ძალა არ მაქვს და ჩემმა უფროსმა ორჯერ დამაბარა უმძიმესი ბაინდერებს ჩამოღება თაროდან და რაღაც საბუთების ამოღება. ნახევარი საათი მოვუნდი დაახლოვებით.

19 ში New Moon ის პრემიერაა. კაია რომ უშვებენ საქართველოში, თორე ტრაბზონში მაგის საყურებლად ახლა ნამდვილად ვერ წავიდოდი.

დღეს ჩემი დირექტორის უკანასკნელი დღეა ბანკში, საღამოს ბანკეტი ეწყობა და ძალიან ტეხავს, რომ არ წავიდე.

შევეცდები მალე გამოვიდე და 10 ზე 2010 ის პრემიერასაც მივუსწრებ.

ვერ ვარ

2009-11-09T00:02:00.000-08:00

საშინლად მცივა, თავი მტკივა, მშია, გული მერევა, ექიმთან ვარ წასასვლელი და მეზარება ჩემი უფროსისთვის იმის ახსნა, რომ შეიძლება შესვენებიდან ცოტა დავაგვიანო, საქმე მაქვს უამრავი და ვერ ვფიქრობ საქმეზე.

ძალიან ბევრი ყოფითი პრობლემა შემომაწვა ბოლო დროს და ისტერიკამდე მივყავარ.

საკუთარი სახლი მინდა.

სადიპლომო თემის განაცხადი მაქვს 20 მდე წარსადგენი

ბლინ

5 dreams of my life

2009-10-12T23:49:00.000-07:00

მადლობა სვითის დათაგვისთვის, ასევე იდეის ავტორს.

წარმოგიდგენთ ჩემს 5 ოცნებას:

1. Mind Control შესაძლებლობა, რომლითაც ყველაფერს მიაღწევს, მაღალი ხელფასით დაწყებული, WORLD PEACE-ით დამთავრებული.

2. invisibility coat - I will use it well, I promise.

3.Apparition - დროის დაზოგვის საკეთესო საშუალება- გადაადგილება ნებისმიერ ადგილას. აღარასოდეს დავაგვიანებდი, დავიკიდებდი ტაქსებს,საცობებს, სუნიან ტრანსპორტებს, საბაჟოებს. ვიქნებოდი იქ, სადაც მომინდებოდა და როცა მომინდებოდა.

თუმცა, მანქანას მაინც ვიყიდდი.

4. Time turner - საკუთარი თვალით ვნახავ მსოფლიო ისტორიას. დავესწრები ქვინის, დორსის, ბიტლზების ლაივებს. არ ვიცი რამდენად მაქვს უფლება, გავლენა მოვახდინო ადამიანების ბედზე, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ფრედი ახლა ცოცხალი იქნებოდა.

5. Curing ability - მე თვითონ მივალ მათთან, ვისაც დახმარება სჭირდება.. აპარაციის გამოყენებით.

კაბა!

2009-10-07T01:34:00.000-07:00

18 ში გვაქვს ჯვრისწერა და კაბა ვერ შევარჩიე!

არ მინდა თეთრი, საპატარძლო (ომგ), მძიმე, თვალმარგალიტით მორთული კაბა, რომელსაც შემდეგ გარდერობში მტვერი უნდა დედოს. მინდა რაიმე ლაღი, მსუბუქი, ლამაზი, მაგალითად ასეთი :

ის, რაც აქამდე მომწონებია, ტანზე კარგად მაქვს , მაგრამ მკერდთან არ მეკვრება. ხოლო რაც მკერდთან მეკვრება, ტანზე მაქვს დიდი.

აღარ ვიცი უკვე სად ვნახო.

შემეკერა მაინც თავის დროზე.

წავალ თავს მოვიკლავ : )

If I die

2009-09-28T23:11:00.000-07:00

რამდენიმე წლის წინ რომ გეკითხათ, ამ წამს რომ მოკვდე, რაზე დაგწყდება გულიო, არაფერზეთქო გეტყოდით. არაფერი მქონდა დასაკარგი, პირიქით, სიკვდილი მესახებოდა ერთგვარ ხსნად "აუტანელი და არაფრისმომცემი ყოფიდან" სადაც ყველაფერი შენს საწინააღმდეგოდ ხდება, სადაც არაფერი გამოგდის და სადაც არასოდეს იქნები ბედნიერი.

მეშინოდა გადაწყვეტილების მიღების, რადიკალური ცვლილებების და არასასურველი ადამიანების დაკარგვის.

ხოდა, რომ გეკითხათ, დიახ, სიკვდილზე დიდი ხსნა მართლა არაფერი იყო ჩემთვის. მხდალი არ ვიყავი? უნიათო? თითს არ ვატოკებდი იმისთვის, რომ შემეცვალა ჩემი ცხოვრება. დედაჩემი ჩემი ოფიციალური მტერი იყო, რადგან ჩემი არ ესმოდა. მეგობრებიც მტრები იყვნენ, იმიტომ რომ ცდილობდნენ თვალი აეხილათ, და მთავარ მტერს ვერ ვხედავდი ზედმეტი ედიქთობის გამო.

მეშინოდა ცვლილებისთქო და, როცა,ბოლოსდაბოლოს დადგა მისი დრო, ვერ აგვიქვი, გავატარე და ცვლილებამდე არსებული ემოციებით დატვირთული, ინერციით ვაგრძელებდი ცხოვრებას.

ყველაფერი ძაან ბუნდოვანი და არასასურველი იყო მანამდე, სანამ ჯემას გავიცნობდი. მან დამანახა, ბედნიერება, ისევე როგორც ნებისმიერი მიზანი ძალიან ადვილად მიღწევადია, დამანახა რომ ადამიანს შეიძლება ვუყვარდე ისე, რომ ვიყო ბედნიერი ყოველგვარი დადებითი ემოციების გამოწოვის გარეშე, წარმოიდგინეთ, მივხვდი, რომ თურმე ჩემს გარშემომყოფებს ვუყვარვარ და მართლა ზრუნავენ ჩემზე. არადა თვალთმაქცობა მეგონა ეს და მეტი არაფერი.

და დღეს, ორი წლის შემდეგ რომ მკითხოთ, რომ მოკვდე, რას კარგავო, გიპასუხებთ, ძალიან ბევრ რამეს ვკარგავ რომ ვკარგავ ჩემს ქმარს, რომელსაც უჩემოდ ძალიან გაუჭირდება. ვკარგავ დედას, რომლისთვისაც, ზუსტად ვიცი, რომ ყველაფერი დამთავრდება, დას, რომელსაც დედაზე მეტად ვუყვარვარ, მეგობრებს.. ნათია, ნანა, თამო, ზურა და ა.შ

არ ვიცი რა მოაკლდებათ ჩემგან, არც ის ვიცი რას ვაძლევ მათ, მაგრამ მე მოვაკლდები. ფორუმელი მეგობრებიც გახსნიან თემას და დაიწყებენ ფულის შეგროვებას ( :დ ) ეკოს გული დასწყდება იმაზე, რომ ამდენი ხნის მანძილზე ვერ მხედავდა, ბევრს იტირებს, მარა სხვა რამე კი მოეშვებოდა გულზე :პ

თანამშრომლები სურათს დაკიდებენ. ზაზა ყველაფერს კოკა კოლას და სხვა "საწამლავების" აქტიურ მიღებას დააბრალებს. ნათიას შეიძლება არც გააგებინონ ორსულობის გამო :დ

ნათესავების რეაქცია არ ვიცი და მკიდია.

უკან დამრჩება შვილი, ჯემასთან ერთად გასატარებელი მთელი ცხოვრება. დედიკოს და თიკოს მხარდაჭერა, მეგობრებთან ერთად მხიაურელება.

და ნერვები მეშლება საკუთარ თავზე, რატომ ვერ ვხედავდი ამ ყველაფერს ადრე.

რა უაზრობაა ეს ყოველივე :დ

ჩამოვიდა

2009-09-20T13:17:00.000-07:00

ისეთი ლამაზი იყო ჯემა და ისეთი ფერადი აეროპორტში <3

სახლში რომ მოვედით, ლეტიმ სიხარულსგან ჩააფსა

გუშინ ლეტი ჯემას ადგილას დავაწვინე, წვიმის გამო გარეთ ვერ გავიყვანე და ვიფიქრე, კომფორტულად იძინებს და ღამე მოსაქმების სურვილი არ გააღვიძებსთქო. დილით რომ გავიღვიძე, გვერდით მეწვა მაგრამ, როგორც აღმოჩნდა, ღამე მაინც ამდგარა, ჩემი ტანსაცმელები შეუგროვებია დივანზე და ზედ დაწოლილა.

ფრინჯმა დააინტერესა, ერთ სერიას გულმოდგინედ უყურა.

მიყვარხარ

2009-09-16T15:33:00.001-07:00

ჩემი ცხოვრება <3

რა ვქნა უშენოდ ეს სამი დღე? ხვალ გავიღვიძებ დილით მარტო, ლეტის გავიყვან, წავალ სამსახურში და იქ არ მექნება იმედი რომ საღამოს გნახავ. მეორე დღეს იგივე და მესამე დღეს ისევ იგივე.

დისტანცია მკლავს, როგორც მიმაჩვიე სულ ერთად ყოფნას, კეთილი ინებე და სულ ჩემთან იყავი.

Rest In Peace, Zaza

2009-09-15T23:31:00.000-07:00

დღეს ჩემი თანამშრომელი გარდაიცვალა დილას 37 წლის ასაკში.

ვიცოდი, რომ უკიდურესად მძიმე მდგომარეობაში იყო, მაგრამ მჯეროდა, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა, რამენაირად გამოძვრებოდა. არ იმსახურებდა ის ასეთ დასასრულს, არც ასეთ ტანჯვას, კარგად უნდა ყოფილიყო, უნდა გადარჩენილიყო.

კიბო საშინელებაა და ძალიან კარგი ადამიანები კვდებიან ბოლო დროს. Cant stand it, აღარავინ მოკვდება, მორჩა.

Eyes of a Blue Dog

2009-09-15T05:01:00.001-07:00

THEN SHE LOOKED AT ME. I thought that she was looking at me for the first time. But then, when she turned around behind the lamp and I kept feeling her slippery and oily look in back of me, over my shoulder, I understood that it was I who was looking at her for the first time. I lit a cigarette. I took a drag on the harsh, strong smoke, before spinning in the chair, balancing on one of the rear legs. After that I saw her there, as if she'd been standing beside the lamp looking at me every night. For a few brief minutes that's all we did: look at each other. I looked from the chair, balancing on one of the rear legs. She stood, with a long and quiet hand on the lamp, looking at me. I saw her eyelids lighted up as on every night. It was then that I remembered the usual thing, when I said to her: "Eyes of a blue dog." Without taking her hand off the lamp she said to me: "That. We'll never forget that." She left the orbit, sighing: "Eyes of a blue dog. I've written it everywhere."

I saw her walk over to the dressing table. I watched her appear in the circular glass of the mirror looking at me now at the end of a back and forth of mathematical light. I watched her keep on looking at me with her great hot-coal eyes: looking at me while she opened the little box covered with pink mother of pearl. I saw her powder her nose. When she finished, she closed the box, stood up again, and walked over to the lamp once more, saying: "I'm afraid that someone is dreaming about this room and revealing my secrets." And over the flame she held the same long and tremulous hand that she had been warming before sitting down at the mirror. And she said: "You don't feel the cold." And I said to her: "Sometimes." And she said to me: "You must feel it now." And then I understood why I couldn't have been alone in the seat. It was the cold that had been giving me the certainty of my solitude. "Now I feel it," I said. "And it's strange because the night is quiet. Maybe the sheet fell off." She didn't answer. Again she began to move toward the mirror and I turned again in the chair, keeping my back to her. Without seeing her, I knew what she was doing. I knew that she was sitting in front of the mirror again, seeing my back, which had had time to reach the depths of the mirror and be caught by her look, which had also had just enough time to reach the depths and return--before the hand had time to start the second turn--until her lips were anointed now with crimson, from the first turn of her hand in front of the mirror. I saw, opposite me, the smooth wall, which was like another blind mirror in which I couldn't see her-- sitting behind me--but could imagine her where she probably was as if a mirror had been hung in place of the wall. "I see you," I told her. And on the wall I saw what was as if she had raised her eyes and had seen me with my back turned toward her from the chair, in the depths of the mirror, my face turned toward the wall. Then I saw her lower he eyes again and remain with her eyes always on her brassiere, not talking. And I said to her again: "I see you." And she raised her eyes from her brassiere again. "That's impossible," she said. I asked her why. And she, with her eyes quiet and on her brassiere again: "Because your face is turned toward the wall." Then I spun the chair around. I had the cigarette clenched in my mouth. When I stayed facing the mirror she was back by the lamp. Now she had her hands open over the flame, like the two wings of a hen, toasting herself, and with her face shaded by her own fingers. "I think I'm going to catch cold," she said. "This must be a city of ice." She turned her face to profile and her skin, from copper to red, suddenly became sad. "Do something about it," she said. And she began to get undressed, item by item, starting at the top with the brassiere. I told her: "I'm going to turn back to the wall." She said: "No. In any case, you'll see me the way you did when your back was turned." And no sooner had she said it than she was almost completely undressed, with the flame licking her long copper skin. "I've always wanted to see you like that, with the skin of your belly full of deep pits, as if you'd been beaten." And before I realized that my words had become clumsy at the sight of her nakedness she became motionless, warming herself on the globe of the lamp, and she said: "Sometimes I think I'm made of metal." She was silent for an instant. The position of her hands over the flame varied slightly. I said: "Sometimes in other dreams, I've thought you were only a little bronze statue in the corner of some museum. Maybe that's why you're cold." And she said: "Sometimes, when I sleep on my heart, I can feel my body growing hollow and my skin is like plate. Then, when the blood beats inside me, it's as if someone were calling by knocking on my stomach and I can feel my own copper sound in the bed. It's like- -what do you call it--laminated metal." She drew closer to the lamp. "I would have liked to hear you," I said. And she said: "If we find each other sometime, put your ear to my ribs when I sleep on the left side and you'll hear me echoing. I've always wanted you to do it sometime." I heard her breathe heavily as she talked. And she said that for years she'd done nothing different. Her life had been dedicated to finding me in reality, through that identifying phrase: "Eyes of a blue dog." And she went along the street saying it aloud, as a way of telling the only person who could have understood her:

"I'm the one who comes into your dreams every night and tells you: 'Eyes of a blue dog.'" And she said that she went into restaurants and before ordering said to the waiters: "Eyes of a blue dog." But the waiters bowed reverently, without remembering ever having said that in their dreams. Then she would write on the napkins and scratch on the varnish of the tables with a knife: "Eyes of a blue dog." And on the steamed-up windows of hotels, stations, all public buildings, she would write with her forefinger: "Eyes of a blue dog." She said that once she went into a drugstore and noticed the same smell that she had smelled in her room one night after having dreamed about me. "He must be near," she thought, seeing the clean, new tiles of the drugstore. Then she went over to the clerk and said to him: "I always dream about a man who says to me: 'Eyes of a blue dog.'" And she said the clerk had looked at her eyes and told her: "As a matter of fact, miss, you do have eyes like that." And she said to him: "I have to find the man who told me those very words in my dreams." And the clerk started to laugh and moved to the other end of the counter. She kept on seeing the clean tile and smelling the odor. And she opened her purse and on the tiles with her crimson lipstick, she wrote in red letters: "Eyes of a blue dog." The clerk came back from where he had been. He told her: Madam, you have dirtied the tiles." He gave her a damp cloth, saying: "Clean it up." And she said, still by the lamp, that she had spent the whole afternoon on all fours, washing the tiles and saying: "Eyes of a blue dog," until people gathered at the door and said she was crazy.

Now, when she finished speaking, I remained in the corner, sitting, rocking in the chair. "Every day I try to remember the phrase with which I am to find you," I said. "Now I don't think I'll forget it tomorrow. Still, I've always said the same thing and when I wake up I've always forgotten what the words I can find you with are." And she said: "You invented them yourself on the first day." And I said to her: "I invented them because I saw your eyes of ash. But I never remember the next morning." And she, with clenched fists, beside the lamp, breathed deeply: "If you could at least remember now what city I've been writing it in."

Her tightened teeth gleamed over the flame. "I'd like to touch you now," I said. She raised the face that had been looking at the light; she raised her look, burning, roasting, too, just like her, like her hands, and I felt that she saw me, in the corner where I was sitting, rocking in the chair. "You'd never told me that," she said. "I tell you now and it's the truth," I said. >From the other side of the lamp she asked for a cigarette. The butt had disappeared between my fingers. I'd forgotten I was smoking. She said: "I don't know why I can't remember where I wrote it." And I said to her: "For the same reason that tomorrow I won't be able to remember the words." And she said sadly: "No. It's just that sometimes I think that I've dreamed that too." I stood up and walked toward the lamp. She was a little beyond, and I kept on walking with the cigarettes and matches in my hand, which would not go beyond the lamp. I held the cigarette out to her. She squeezed it between her lips and leaned over to reach the flame before I had time to light the match. "In some city in the world, on all the walls, those words have to appear in writing: 'Eyes of a blue dog," I said. "If I remembered them tomorrow I could find you." She raised her head again and now the lighted coal was between her lips. "Eyes of a blue dog," she sighed, remembered, with the cigarette drooping over her chin and one eye half closed. The she sucked in the smoke with the cigarette between her fingers and exclaimed: "This is something else now. I'm warming up." And she said it with her voice a little lukewarm and fleeting, as if she hadn't really said it, but as if she had written it on a piece of paper and had brought the paper close to the flame while I read: "I'm warming," and she had continued with the paper between her thumb and forefinger, turning it around as it was being consumed and I had just read ". . . up," before the paper was completely consumed and dropped all wrinkled to the floor, diminished, converted into light ash dust. "That's better," I said. "Sometimes it frightens me to see you that way. Trembling beside a lamp."

We had been seeing each other for several years. Sometimes, when we were already together, somebody would drop a spoon outside and we would wake up. Little by little we'd been coming to understand that our friendship was subordinated to things, to the simplest of happenings. Our meetings always ended that way, with the fall of a spoon early in the morning.

Now, next to the lamp, she was looking at me. I remembered that she had also looked at me in that way in the past, from that remote dream where I made the chair spin on its back legs and remained facing a strange woman with ashen eyes. It was in that dream that I asked her for the first time: "Who are you?" And she said to me: "I don't remember." I said to her: "But I think we've seen each other before." And she said, indifferently: "I think I dreamed about you once, about this same room." And I told her: "That's it. I'm beginning to remember now." And she said: "How strange. It's certain that we've met in other dreams."

She took two drags on the cigarette. I was still standing, facing the lamp, when suddenly I kept looking at her. I looked her up and down and she was still copper; no longer hard and cold metal, but yellow, soft, malleable copper. "I'd like to touch you," I said again. And she said: "You'll ruin everything." I said: "It doesn't matter now. All we have to do is turn the pillow in order to meet again." And I held my hand out over the lamp. She didn't move. "You'll ruin everything," she said again before I could touch her. "Maybe, if you come around behind the lamp, we'd wake up frightened in who knows what part of the world." But I insisted: "It doesn't matter." And she said: "If we turned over the pillow, we'd meet again. But when you wake up you'll have forgotten." I began to move toward the corner. She stayed behind, warming her hands over the flame. And I still wasn't beside the chair when I heard her say behind me: "When I wake up at midnight, I keep turning in bed, with the fringe of the pillow burning my knee, and repeating until dawn: 'Eyes of a blue dog.'"

Then I remained with my face toward the wall. "It's already dawning," I said without looking at her. "When it struck two I was awake and that was a long time back." I went to the door. When I had the knob in my hand, I heard her voice again, the same, invariable. "Don't open that door," she said. "The hallway is full of difficult dreams." And I asked her: "How do you know?" And she told me: "Because I was there a moment ago and I had to come back when I discovered I was sleeping on my heart." I had the door half opened. I moved it a little and a cold, thin breeze brought me the fresh smell of vegetable earth, damp fields. She spoke again. I gave the turn, still moving the door, mounted on silent hinges, and I told her: "I don't think there's any hallway outside here. I'm getting the smell of country." And she, a little distant, told me: "I know that better than you. What's happening is that there's a woman outside dreaming about the country." She crossed her arms over the flame. She continued speaking: "It's that woman who always wanted to have a house in the country and was never able to leave the city." I remembered having seen the woman in some previous dream, but I knew, with the door ajar now, that within half an hour I would have to go down for breakfast. And I said: "In any case, I have to leave here in order to wake up."

Outside the wind fluttered for an instant, then remained quiet, and the breathing of someone sleeping who had just turned over in bed could be heard. The wind from the fields had ceased. There were no more smells. "Tomorrow I'll recognize you from that," I said. "I'll recognize you when on the street I see a woman writing 'Eyes of a blue dog' on the walls." And she, with a sad smile--which was already a smile of surrender to the impossible, the unreachable--said: "Yet you won't remember anything during the day." And she put her hands back over the lamp, her features darkened by a bitter cloud. "You're the only man who doesn't remember anything of what he's dreamed after he wakes up."

მეზიზღება ოდნოკლასნიკები

2009-09-14T06:16:00.000-07:00

დღეს ჩემი ძველი მეგობარი ვიპოვე. 6 კლასამდე ერთად ვიყავით, რაღაც განსაკუთრებულად მიყვარდა. თვითონ ჩემი ცხოვრების ის პერიოდი ძალიან მიყვარს. სიგიჟეები, ლეონარდოზაცია, ბავშვობა და პოხუისტობა, მხოლოდ იმაზე ფიქრი, ნეტავ ლეომ დღეს რა ჭამა ან ვისთან დაწვა, ჟურნალების ყიდვა და სურათბის ამოჭრა იქიდან, კედელზე გაკვრა, ფეტიში :)

ძალიან ბევრი რამ მაკავშირებდა ამ გოგოსთან და დავკარგეთ ერთმანეთი, სხვა ქვეყანაში წავიდა საცხორებლად. მერე ვკონტაქტობდით, გვენატრებოდა ერთმანეთი, ჩამოვიდა ცოტა ხნით, რამდენჯერმე ვნახე, შემდეგ ისევ წავიდა, დაიკარგა, ვეღარ ვნახე..

სულ მახსოვდა და მიყვარდა.

დღეს ვიპოვე

მარა მისი გულისთვისაც კი არ დავრეგისტრირდები ოდნოებზე :(

ახლა უფრო შემძულდა

Sympathy for the Devil

2009-09-13T23:47:00.000-07:00

10 ში დაიწყო ახალი სეზონი. დილის 9 საათზე უკვე გადმოწერილი მქონდა ტორენტ რუდან (მადლობა ცუგას ნიკის უშრეტ შესაძლებლობას) და ველოდებოდი საღამოს, რომ მივსულიყავი სახლში და მენახა. ფორუმზე თემაში ფეხს აღარ ვადგავდი, იმიტომ რომ, თხოვნის მიუხედავად, სპოილერების რისხვა დამატყდა თავს.

პრიკოლი ისაა, რომ როდესაც სერია გადმოვწერე, ვამოწმებდი ფეიქი ხომ არ იყო შემთხვევით და ზუსტად იმ მომენტზე ჩავრთე, ბობი რომ მუცელში ირტყავს დანას. მე სასწრაფოდ გამოვრთე და ნახ ეთფორუმზე რა ხდება.

"აუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუ

რა კაცი დავკარგეთ

თან რა კაცურად მოიკლა თავი

არ დავწერ ვინ თორე დამჭრით"

ახლა მე ხომ მივხვდი, რომ რობიზე იყო ლაპარაკი, უკვე ვიცოდი, მარა რომ არ მცოდნოდა, ხო იქნებოდა შოკი. მარა ნახე 2 წუთში რას შვება :

"ეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეე გადარჩა როჟა

რა კაცია "

ამის მერე ფეხი აღარ დამიდგამს. სახლში მივედი, მინდოდა ჯემასთან ერთად მეყურა, მარა ღამე სვაიაკის სათამაშოდ წავიდა. ჩავრთე, შუქი ჩავაქრე და დავიწყე ყურება. ლეტი არ დავაძინე, პერიოდულად მეშინოდა ხოლმე და და ლეტის ვაღვიძებდი, ყურადღება მომაქციეთქო.

Castiel tells Sam and Dean that he is going to search for God, who will be able to defeat Lucifer. Bobby's old hunter friend, Rufus, is panicked about demons attacking his town, and begs Bobby for help. Sam and Dean arrive at the town and realize there is a spell over the townspeople, making them hallucinate that they are demons and causing them to kill one another.

შემდეგი სერიის სპოილერი. აღარ შემიძლია ლოდინი

Tiflis again

2009-09-09T01:43:00.000-07:00

რაც ჩამოვედი, იმდენი საქმე მქონდა დაგროვილი, რომ ვერ მოვახერხე იმის დაწერა, რომ ძალიან მაგრად დავისვენე. . მარტო ერთ დღიანი დაივინგი ღირდა მთელი ორ კვირად. მერე რა რომ გემზე ცუდად გავხდი და კლდეებზე ფორთხვისას ცხოვრება კინაღამ ტრაგიკულად დავასრულე. ღირდა.

ჩამოვედი თუ არა, ორი ჩემი უსაყვარლესი ადამიანი ვნახე, პირადად არ ვიცნობდი აქამდე.

ყველაზე დიდი სიურპრიზი ლეტიმ დაგვახვედრა. საჭმელს როდესაც ვჭამთ, თავის ადგილზე ზის. ვინც ლეტის იცნობს, მიხვდება ეს რას ნიშნავს.

გუშინ ვილი გავიცანი. აქამდე ბავშვებიდან მხოლოდ ჩემს დისშვილთან მქონდა ურთიერთობა, მაგრამ ის უკვე დიდი ბიჭია და სულ დავიწყებული მქონდა რა გემრიელი სუნი აქვთ ბავშვებს და რა თბილები არიან.

ხვალიდან Supernatural იწყება.

Lost without you

2009-08-20T08:38:00.000-07:00

გავჭედე ამ სიმღერაზე, დელტას შესრულებით მკიდია :დ

და ამ კაცზე ხომ ვჭედავ მთელი შეგნებული ცხოვრება :ფრენა:

ეს ვიდეო მისი ახალი ალბომიდანაა.

გიკალს <3

ვაიმე ერთად ვიზრდებით <3>

როგორ მახსოვს, ერხელ ვარსკვალებში დაიბეჭდა ამ სურათებიდან ერთ ერთი, ვჭრიდი და ვაგროვებდი <3

აქ ჯერ კიდევ ეკითხება ბავშვი, რამდენი მეგობარი გოგო გყავდაო :უსერ:

ეს ინტერვიუ ამობეჭდილი მაქვს

ჯემასავით ამასაც მაიმუნი უყვარს ცხოველებში ყველაზე მეტად :დ

ბავშვობაში მეგონა

2009-08-19T23:28:00.000-07:00

სვითიმ დამთაგა. თავიდანვეე მინდა ვთქვა, რომ არ მქონია ბავშვური ბავშვობა. ძალიან ადრეულ ასაკში დამატყდა თავს პრობლემები და უცნაური შიშები. მაღაზიის წინ გაწოლა და ფეხების ქნევა იმისთვის რომ ვიღაცას რაღაც ეყიდა ან რაიმე სხვა კაპრიზი დაეკმაყოფილებინა, ძალიან ადრეული ასაკის მიღმა დარჩა.

ბავშობაში თავი მეგონა ისეთი ჭკვიანი, რომ სხვა ბავშვებთან ურთიერთობა მიტყდებოდა და ყოველთვის ჩუმად ვიყავი. ბაღის ასაკში განსაკუთრებით. სამაგიეროდ სხვებს ვეგონე იმდენად დებილი, რომ მაშინ, როცა თითქმის ყველა საბავშვო, ქართული ნაწარმოები ზეპირად ვიცოდი, ორ ტაეპიან ლექსს მაძლევდნენ ღონისძიებებზე დიდი მოწიწებით, იქნებ ეს მიანც დაძლიოსო.

ბავშვობაში მეგონა, რომ არასოდეს გადავაგდებდი მაწოვარას. 6 წლის ასაკამდე ვცოხვრობდი ჩემს განუყრელ სოსი- საბასთან ერთად. პროცედურა მარტივი იყო, მაწოვარა პირში, სახეზე ცხვირსახოცი. 6 წლამდე. და ახლა ვიმკი მის უარყოფით შედეგებს ბრეკეტების ტარების სახით.

მეგონა, რომ ტელევიზიის ყველა წამყვანი ტოტო კუტუნიოს ნათესავი იყო.

ბავშვობაში ვიცოდი რა იყო სექსი და როგორ ისახებონენ ბავშვები, ასე რომ წეროს არსეობის არასოდეს მჯეროდა. ვთვლიდი, რომ სექსის დროს პენისით კი ხდებოდა penetration, არამედ მისი მიმდებარე ორგანოებით და ყოველთვის მიკვირდა, როგორ ახერხებნენ შეტენვას და დანარჩენ ყველაფერს :)

მას შემდეგ რაც ვეზიარე მისტიკის საიდუმლოს, დავრწმუნდი,რომ დედაჩემი იყო ვამპირი. ვიტანჯებოდი, მეშინოდა, ვაკვირდებოდი, რამდენად ხშირად იკიდებდა ჯვარს, რამდენად ადრე ბრუნდებოდა სახლში, (თუ აგვიანდებოდა, ე. ი ჰანთინგზე იყო წასული)რამდენად გვიან იღვიძებდა და რამდენად ხშირად აფარებდა ფარდებს მზის შუქისგან თავის დასაცავად.

მეგონა, რომ ყველა დაავადება მე მჭირდა. მაგალითად დიფტერია, ყოველ დილით ვიღვიძებდი და სარკეში ვიხედებოდი და სასის მდგომარეობას ვამოწმებდი. ეს მას შემდეგ, რაც მეცხრე კლასის ბიოლოგიის წიგნი ჩამივარდა ხელში.

ასევე დარწმუნებულივიყავი რომ ერთ მშვენიერ ღამეს ავდგებოდი ძილბურანში და დედაჩემს დანას დავარტყამდი. რამდენიმე თვე ამის გამო თითქმის არ მძინებია.

და როგორ ჩამოვყალიბდი ყოველივე ამის შემდეგ ნორმალურ ადამიანად?

ვთაგავ კარამელს, ქეთის, აივერსონს, როცა ჩამოვა :)

...

2009-08-14T11:00:00.000-07:00

ეს სიმღერა ავტორმა თავის გარდაცვლილ მეგობარს მიუძღვნა.

მირას ვუთანაგრძნობ :(

Cool breeze and autumn leaves
Slow motion daylight
A lone pair of watchful eyes
Oversee the living
Feel the presence all around
A tortured soul
A wound unhealing
No regrets or promises
The past is gone
But you can still be free
If time will set you free
Time now to spread your wings
To take to flight
The life endeavour
Aim for the burning sun
You're trapped inside
But you can still be free
If time will set you free
But it's a long long way to go

Keep moving way up high
You see the light
It shines forever
Sail through the crimson skies
The purest light
The light that sets you free
If time will set you free

Sail through the wind and rain tonight
You're free to fly tonight
And you can still be free
If time will set you free
And going higher than the mountain tops
And go high like the wind don't stop
And go high
Free to fly tonight

გრძელფეხება წვიმა

2009-08-13T23:10:00.000-07:00

ისევ ნაწვიმარია, გუშინ ცხელოდა. ამინდის პროგნოზით ასეთი დაინტერესებული ჯერ არ ვყოფილვარ. მთელი დღე Science daily- ს ვკითხულობ, სადაც დეტალურადაა აღწერილია, თუ როგორ იწვევს გლობალური დათბობა ამინდის გაუარესებას გარკვეულ ტერიტორიაზე.

რამდენიმე დღეა, ჯინ ვებსტერის Daddy long leg მახსენდება აქტიურად და დღეს გადავწყვიტე, გადამეკითხა. ძალიან მიყვარს. მთავარი პერსონაჟია ობოლი გოგონა ჯერუშა, რომელიც იზრდება ობოლთა თავშესაფარში და რომლესაც ერთ ერთი მდიდარი მეურვე, პირობითად ჯონ სმიტი, დააფინანსებს და ერთ ერთ პრესტიჟულ კოლეჯში გაუშვებს სასწავლებლად. ერთი პირობაა, წერის კულტურის გასავითარებლად ჯერუშამ ყოველდღე უნდა მისწეროს მას წერილი და არასოდეს მოითხოვოს მასთან შეხვედრა. ასე, რომ ის ქმნის წარმოსახვით პერსონაჟს, აუცილებლად მელოტს და გრძელფეხებას, არქმევს daddy long legs და იწყებს წერილების წერას. მოულოდნელად, ერთ ერთი ჯგუფელის ბიძას, ჯერვის პენდლტონს გაიცნობს :)

უბრალოდ საინტერესოა, რატომ არის კორეა ერთადერთი, რომელმაც, 50 იანი წლების შემდეგ, პირველმა მოიფიქრა ამ წიგნის ეკრანიზაცია ამ წარმოსადეგი ახალგზარდების მონაწილეობით?

და რატომ რატომ არის ჯეინ ეარი მილიონჯერ გადაღებული?

მოკლედ, მე ჰიუ ჯეკმანს აუცილებლად ვათამაშებდი ჯერვის პენდელტონს :)

*******************

შესვენებაა, არსად ვარ გასასვლელი, გინდაც ვიყო, არ გავიდოდი, იმიტომ რომ წვიმს.

რა მახარებს ამ წუთას:

დღეს პარასკევია და წინ განცხრომის ორი დღე მელის
ჩემი თანამშრომელი აქ არ არის და გული არ მერევა
შემდეგ პარასკევს გულთბილად ვაკოცებ ჩემს თანამშრომლებს და ორი კვირით დავემშვიდობები
წინ ბათუმი და მეგობრები მელოდებიან
მალე ხმელთაშუა ზღვის თბილ ტალღებს ჩავეხუტები
ხელფასი მომიმატეს
დღეს თმებს ვიღებავ
მერე ვიტყვი :პ
10 სექტემბრიდან Supernatural იწყება
დღეს საზამთროს ვჭამ

რა არ მახარებს:

ზედმეტი 10 კილოგრამი
თავშეკავება :@
ცუდი ამინდი, თუმცა ეს ზემოთ უკვე ვთქვი

ვახ :შ

2009-08-13T00:25:00.000-07:00

ორი დღის წინ დავიწყე დიეტა. გუშინწინ 5 ცალი მოხარშული კარტოფილი ვჭამე, გუშინ 5 მოხარშული კვერცხი და მაწონი. დღეს ჩირი უნდა მეჭამა და გავიღვიძე კანკალით. ადგომის თავიც არ მქონდა, ვერაფერს ვხედავდი, იქიდან დავიწყე აზროვნება, ჯემას მოტანილი ცივი საზამთრო რომ შევჭამე.

მართლა ვეცადე, დამეცვა რაღაც დიეტა, მაგრამ ვერ ავიტანე. მზად ვიყავი დღეს ის დამპალი ჩირიც მეჭამა და ერთი დღე მხოლოდ ნაბეღლავზე ვყოფილიყავი, მაგრამ ვერ გავქაჩე ფიზიკურად.

არ შემიძლია მე ჭამის გარეშე ცხოვრება :(

მოვედი სამსახურში, მოვიტანე ძეხვი და არაჟანი, ვჭმე და ცოტა მოვედი აზრზე.

BLACK HOLE SUN WONT U COME, WONT U COME??

2009-08-11T22:50:00.000-07:00

დავიღალე ამ მოღუშული ამინდით, სიცივით, ტალახით და ნესტით მე :(

4400

2009-08-09T14:26:00.000-07:00

Im so into 4400. მეორე სეზონს ვამთავრებ თითქმის, ძალიან საინტერესოა, ერთი ის მინუსი აქვს, რომ მსახიობები ერთმანეთზე მახინჯები არიან. იმედია, მთავარ გმირებს შორის არანაირ რომანტიკას არ ექნება ადგილი, მაგათი ზასაობის წარმოდგენაზეც კი ცუდად ვხდები :ს

მარა თვითონ სიუჟეტი ისეთი საინტერესოა, რომ სულ მკიდია ჯოელ გრეტჩის გაპრუწული ტუჩები.

დროა გავაგრძელო.

...

2009-08-08T14:41:00.000-07:00

4400 ის პირველ სერიას ვიწერ, მაინტერესებს რა ხილია. ბოლო დროს მირჩევნია სერიალებს ვუყურო, ვიდრე ფილმებს, იმიტომ რომ არჩევასა და კამათში იმდენი დრო მიდის, თუ მოვახერხეთ და რაღაც ჩავრთეთ, 10-15 წუთში ვითიშები.

ჯემა სერიალებზე თავიდან ბურდღუნს იწყებს და მერე თვითონაც უყურებს, ერთადერთი სმოლვილთან ვერ დავამეგობრე :დ

დღეს სიცხე ჰქონდა :( გახურებული მოვიდა სამსახურიდან, უკანასკნელი 1 წელი ვოცნებობ მაღალ სიცხეზე, ისეთზე, წოლით რეჟიმს, კარგ კვებას და უამრავ წამალს რომ უნიშნავენ და მაინც ამას დაემართა :ს

დღეს ფორუმელებმა გაშეშების 2 წუთი მოვაწყეთ შარდენზე. არ ვიცი რა ხდებოდა, ვიდეოებიც ბუნდოვანი იყო და ხალხის რეაქცია კარგად ვერ დავაფიქსირე გაშეშებული მზერა კი მხოლოდ წყლის ბოთლისკენ მქონდა მიმართული და ირგვლივ ვერაფერს ვამჩნევდი.

აღარ გადმოიწერა.. ე.ი გუგლ ქრომზე, გადმოწერის პროცესში, ფაილები გომით არ იხსნება. მე კიდევ მეზარება სხვა ბრაუზერით გახსნა.

ძალიან მშია.

ჩეეემი

2009-08-07T16:44:00.000-07:00

დღეს მათემ თავისი და ჯემას ძველი სურათი დადო, აქამდე არ მქონდა ნანახი ვუყურებდი ამ სურათს, სიყვარულისგან ვგიჟდებოდი და თან გვერდით ვიხედებოდი, როგორ ეძინა იგივე ადამიანს ჩემს გვერდით და უბრალოდ ვერ გადმოვცემ რა გრძნობა იყო.. თითქოს ძალიან სანუკვარი ოცნება უცებ რეალობად იქცა.. ხო შეიძლება ამ დროს სიხარულისგან გაგიჟდე :დ

ვერ ვაანალიზებდი ვერაფერს, ვერ ვაცნობიერებდი, რომ ის ჩემია, უბრალოდ მიხაროდა

ძალიან ბედნიერი ვიყავი

დამაცადოს რა ვუქნა

მანგლისი

2009-08-03T00:04:00.000-07:00

ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს წელს ზაფხული არ არის.

მიზეზი #1: ვერაფრით გავთბი, ყოველ ღამე ვიყინები, მიუხედავად იმისა, რომ 2 რაღაც მაფარია ზემოდან + ჩემის თბილი გვერდით და მიზეზი #2: წვიმა წვიმა და ისევ წვიმა

გუშინ მანგლისში ვიყავი ჩემებთან, ნაწვიმარი იყო რათქმაუნდა და ციოდა. დედაჩემი ისეთი გარუჯულია, დორბლი წამომივიდა, კიდევ კარგი შარვალი მეცვა და ჩემს ქათქათა ფეხებს მალავდა.

იქ ერთადერთი გართობის ადგილი როშაა,იქ ორი კოკა კოლის ჯიხური და ამდენივე სკამი დგას, ამას ეძახიან კაფეს და აქ ატარებს ახალგაზრდობა დროს. როშა ძალიან ლამაზია, დედაჩემის თქმით, მთელი ბავშვობა მანდ მაქვს გატარებული, მარა არაფერი მახსოვს. სახლში რამდენ ფულს იხდიან და არც ცხელი წყალია და არც ნორმალური ტუალეტი, გუშინ მთელი დღე თავი შევიკავე და მაინც არ შევედი, დიდი ორმო ლუქდ სქეარი.

მე იქ 3-4 დღეზე მეტს რომ ვერ გავქაჩავ, ზუსტად ვიცი. მეორე დღეს მობეზრებული მექნება მთელი რომანტიკა და მესამე დღეს ვიქნები ბედნიერი იმით, რომ ამ ყველაფერს უკანასკნელად ვხედავ.

თუმცა, ბავშვთან ერთად წასვლა სხვაა ალბათ :)

სისულელე ჩავიდინე, როშაში ისე გავედი, ფულის წაღება დამავიწყდა და ცხენზე ვერ დავჯექი. მთელი საღამო ჩემებს ტვინი ვუჭამე და ბოლოს ჯემამ დაიწყო:

- როგორ ფიქრობ აბა ცხენს სიამოვნებს, ზედ ვიღაც რომ აზის ატარებს?

ამით იმის თქმა უნდოდა, რომ ვინაიდან მე ვაიძულებდი ცხენს დაკავებულიყო მისთვის არასასიამოვნო საქმით, ცხენები არ მიყვარდა. მე კონტრშეკითხვით მივმართე, ლეტის თუ სიამოვნებს პავადოკით სიარულითქო, გამოდის არც შენ გიყვარს ლეტითქო და შემდეგ ცოტა ხანი კიდევ იბურტყუნა რაღაც და გაჩერდა. საერთოდ, ზესიამოვნებაა მისთვის რამის მტკიცება :)

გუშინ ღრმა ბავშვობის შემდეგ პირველად, მანქანებზე დავჯექი. ერთი ტიპი რომელიც 3 ჯერ თუ 4 ჯერ იჯდა ზედიზედ, სიგარეტს არ უშვებდა ხელიდან. ეტყობა მისთვის არ წარმოადგნედა პრობლემას, ვიღაც ბავშვი რომ დაჯახებოდა და ის სიგარეტი თვალში ან სადმე სხვა ადგილას ეკრა. ან შენიშვნა მაინც როგორ არ მისცეს, საინტერესოა.

ძალიან მინდა გარეთ, ძალიან შემცივდა :(

ნახევარპრინცი თუ?

2009-07-06T06:36:00.000-07:00

ძალიან ბევრ საიტზე ვნახე პოტერის ტრეილერი სათაურით: "ჰარი პოტერი და ნახევარსისხლა პრინცი". ძალიან ბევრი ვიცინე, მაგრამ რა მაცინებდა ნეტა, რომ დავფიქრდი, საკმაოდ დიდი პრობლემის წინაშე აღმოვჩნდი. ქართული თარგმანი ფაქტიურად ვერ მოვიფქრე. აბა Half Blood Prince როგორ შეიძლება რომ ქართულად გადმოითარგმნოს ისე რომ სასაცილო წასაკითხი არ იყოს და სათაურის აზრიც შენარჩუნდეს?

Half blood -ის ქვეშ, მაგიურ სამყაროში იგულისხმება ისეთი ადამიანი, ვისაც ორივე მშობელი ჯადოქარი არ ყავდა, ასეთ ადამიანებს wanna be pure-blood ხალხი ეძახდა mudblood ებს, ანუ ჭუჭყიან სისხლიანებს,რაც დედის გინებაზე უარესია, ფაქტიურად.

ნახევარპრინცი უფრო ნორმალურია ვითომ?აქ საერთოდ იკარგება აზრი. გამოდის, რომ არა ნახევარსისხლაა, არამედ ნახევარპრინცა, ანუ აქცენტი გაკეთებულია პრინცზე, როცა უნდა იყოს სიხლზე.

რას გვერჩის როულინგი, სათაურიც ვერ გადაგვითარგმნია ნორმალურად :D

უსიგარეტობის პირველი დღე

2009-06-25T04:31:00.000-07:00

გუშინ, როგორც იქნა, ჩემმა ქმარმა შემაგნებინა, რომ საკუთარი კომფორტის გამო მომავალი ბავშვის ჯანმრთელობას საფრთხე არ უნდა შევუქმნა და გადავწყვიტე, მოწევისთვის თავი დამენებებინა.

გუშინ საღამოს კოლოფში დარჩენილ ერთადერთ ღერს კოცნით გამოვემშვიდობე, უკანასკნელად მოვუკიდე და ფილტრის ჩაწვამდე არ ჩავაქრე

18 წლიდან ვეწევი, თან საკმაოდ ბევრს. არავისთან მოწევის პრობლემა არ მქონია ჩემი ექსის გარდა, რომელმაც ჩვენი ურთიერთობის დაწყებიდან პირველსავე დღეს ამიკრძალა მოწევა, მეც როგორც გამოსლევებული ადამიანი, ერთი წლის განმავლობაში მისგან ფარულად ვეწეოდი. ერთი სული მქონდა, სახლში წასულიყო- მივსულიყავი, რომ ჩუმად მომეწია და და უცებ თმები დამებანა სუნის გასაქრობად

ხოდა, როცა მივხვდი, რომ მისი ისტერიკები ფეხებზე მეკიდა, უკვე მისი თანდასწრებით დავიწყე მოწევა.

მაქვს საშინელი დისკომფორტის შეგრძნება, უფრო ჩვევის, ვიდრე დამოკიდებულების გამო. მარა არა ისეთი, რომ ვერ ავიტანო.

მიყვარს სიგარეტი, I really do, მაქსიმალურად ვეცდები, რაიმე ღირსეული შემცველლი მოვუძებნო .

თან ყოველ დილით აყროლებული საფერფლის სუნიც აღარ გამაღვიძებს

:მო:

უსაქმურობა

2009-06-23T23:04:00.000-07:00

სამსახურში 15 წუთით დავიგვიანე. იმიტომ რომ, გუშინ "მეცადინეობისგან დაღლილი" რომ დავწექი, ჰიროუსის პირველი სეზონის ბოლო სერია შემომეყურა და დღეს დილით ალარმმა რომ დარეკა, სნუზი არ მივეცი იმ იმედით, რომ ამ ერთხელ დარეკილზე მკვირცხლად წამოვხტებოდი. ნურას უკაცრავად. თვალები რომ გავახილე, 9:41 იყო, მაშინ როცა 9:30 ზე აქ უნდა ვყოფილიყავი.

დეტალები არ მახსოვს, მთავარია მოვაღწიე.

ჩემმა ქმარმა საიდანღაც მოიტანა ეს თამაში და მესამე ლეველზე ძლივს გავედი, ყოველი ახტომის დროს შიშისგან მუცელი მეჭიმება

და ყინულები მეცემა თავში

სიზარმაცე

2009-06-23T16:43:00.000-07:00

Its 3:44 am

და ნაცვლად იმისა, რომ ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსს ვკითხულობდე, ჯერ რესტორანში შევიხედე, საჭმელი ვაჭამე ჩემს მონებს, მაგიდების განლაგება შევცვალე, იმიტომ რომ რეიტინგი მეცემოდა,მერე ფეთში, მარა მომბერზრდა უკვე წინ და უკან სირბილი 2 კაპიკის მოსაპოვებლად, ფერმაც იმხელა გავხადე, მეზარება დათესვა და მარქეთფლეისში მათხოვრობა და ახლა აქ ვარ და ვფიქრობ, Return of a king ხო არ გავაგრძელო

My Preciouse

რა ვქნა !!!

2009-06-23T00:31:00.000-07:00

რა ჯანდაბა ვქნა , არ ვიცი, შაბათს მაქვს გამოცდა. დღეის მდგომარეობით, 3000 ტესტიდან მაქსიმუმ 500 მქონდეს ნასწავლი. მეზარება, სამსახურში მუშაობასაც ვერ ვუდებ გულს, სახლშიც ვერ ვმეცადინეობ, იმიტომ რომ სხვა მილიონი მნიშვნელოვანი საქმე მაქვს. მაგალითად Return of a king ის ყურება დავიწყე გუშინ, შუა გზაში ჩამეძინა.ით მინს დღეს უნდა გავაგრძელო და თუ გავითვალისწინებთ ორი წინამორბედი ფილმის ხანგძლივობას, სამი დღე მაინც ვერ მოვრჩები ამის ყურებას.

რა ვქნა, აი რა. სულ ცალ ფეხზე მკიდია ამ ეტაპზე ვინ აწერს ხელს მთავრობის ბრძანებულებს და განკარგულებებს და ვისი წარდგინებით ინიშნება სახლემწიფო მინისტრი ან ვინ ამტკიცებს ტერიტორიული ორგანოს დებულებას.

დღევანდელი ლექციაც მკიდია, დავიღალე რა, დამანებონ თავი , მეზარება ყველაფერი

დიეგოსთან მინდა ცეკვა

2009-06-09T16:53:00.000-07:00

დღეს ვიყავი რონიკოში, რა ფერიც მინდოდა, ისეთი სათვალე არ ჰქონდათ, მაგრამ აქვთ თეთრ ჩარჩოში შავი შუშით და ჯემასტვის ერთი შავ-თეთრი, იგივე ფორმის ზუსტად. ხვალ განვადებას თუ დამიმტკიცებენ, ორივეს ვყიდულობ.

ეს ახკა 20 % ფასდაკლებით არის და ხვალიდან აქცია იწყება რაღაც და უფრო დააკლებენ. პირველადი შენატანი 150 ლარი გამოდის. სასწაულად მინდა..

გამოდის, რომ თურქეთში თითქმის ორჯერ ძვირი ღირდა ეს სათვალე, კიდევ კარგი, იქ არ ვფშიკე ფეხები, მინდათქო.

heroes ყურება დავიწყე, ჯერჯერობით არ მომწონს, მარა მაინც ვუყურე.

დღეს ვუყურე Beethoven ს, ჩემი ყველა დროის უსაყვარლესი ფილმი. სენბერნარი კრისი გახლავთ მთავარ როლში.

ისე მეძინება ვკვდებ, კარგი განწყოვბით :მო

..

2009-06-08T23:22:00.000-07:00

დღეს რონიკოში მივდივარ.

სანამ ეს არ მექნება, ვერ მოვისვნებ ^_^

ქორწილი

2009-06-05T00:35:00.000-07:00

ჩვენ ყველამ ვიცით, რა არის ტრადიციული, ქართული ქორწილი.
რაიმე პაკაზუხური რესტორანი, მორთული, ბანწებით შეკაზმული სკამები, ოქროსფრად აბიბინებული გარემო, ერთი და იგივე გამომეტყველების მქონე მუსიკოსები, სიმღერები მარტზე, სიყვარულზე, მულატ ქალიშვილებზე, წვიმაზე, თოვლჭყაპზე, აყეფებული თამადა, ღიპგადმოგდებული ბიძების დაუსრულებელი ცოხნის პროცესი და .შ
ვინაიდან დაქორწინება არის ერთ ერთი ბედნიერი მოვლენა ადამიანის ცხოვრებაში, არათქმაუნდა, სასურველია, თუ არ გვაქვს ფინანსურად ამის შესაძლებლობა, გავყიდოთ სახლები, მანქანები, ავიღოთ კრედიტები და გადავიხადოთ იმდენ კაციანი ქორწილი, რომ ერთი ნაცნობიც კი არ დაგვრჩეს უკმაყოფილო.
ჩავიცვათ 100 კილოიანი, თვალმარგალიტით შემკობილი კაბა, რომ იქ მყოფი საზოგადოება აღვაფრთოვანოთ ჩვენი ბრწინვალებით. ასე მოვიაროთ მთელი თბილისი, სიგნალებით, მაქსიმალუტად მეტი საგზაო შემთხვევებით, რაც ისეთივე აუცილებელია, როგორც ფუნიკულიორზე ასვლა და პოზირება სურათების გადაღების მიზნით.
შემდეგ ეს დამშეული ხალხი მივიყვანოთ მორთულ-მოკაზმულ დარბაზში, სადაც კიდევ ასეულობით ღიპებზე ხელებდაწყობილი ადამიანი დაგხვდება და შევუდგეთ ცოხნას.
ჩვენ მოკრძალებულად დავსხდეს ნეფე-პატარძლის ადგილას და რაც შეიძლება ფართოდ გავიღიმოთ, ხალხმა რომ დაინახოს რომ ბედნიერები ვართ და სულ არ გვანაღვლებს ის ფაქტი, რომ მათ დაუსრულებელ ცოხნაში ათასობით ეროვნული ან თუნდაც უცხოური ვალუტა გადავიხადეთ.
შეზარხოშების შემდეგ ცეკვის დრო მოვა, ეს არის ყველაზე სასიამოვნო მომენტი მთელი ქორწილის განმავლობაში, რამდენიმე წუთის მანძილზე ისვენებ, მაგრამ მალევე გაისმის თამადის ყეფა. რომელიც ადგილების დაუყოვნებელი დაკავებისკენ იმპერატიულად მოგიწოდებს.
რამოდენიმე საათი ზიხარ გაღიმებული, მიუხედავად იმისა, რომ საშინლად გეზიზღება ეს კაბა, რომელიც გაცვია და არაკომფორტულად გრძნობ თავს მაღალქუსლიან ფეხსაცმელში.
საბოლოოდ დანაყრებული და ღიპდაგრძელებული ხალხი თვალის ჩაკვრით და სხვა გამამხნევებელი შეძახილებით გტოვებს და შენ გრძნობ რომ შენი ქორწილის პირველ ღამეს თითოეული მათგანი შენს გვერდითაა.
მერე რა, რომ ხვალ სამსახურში მარშუტკით მოგვიწევს წასვლა, სამსახურში იმიტომ, რომ დასვენების ფული არ დაგრჩა. მთავარია ამ დღემ კარგად ჩაიარა, კრედიტებს რომ გადავიხდით 10 წლის შემდეგ, კიდევ ვიყიდით მანქანას.
ძალიან მაინტერესებს რა შევცოდე ასეთი.

ყველაფერი კარგად იქნება

ანგელოზები, დემონები, პოტერი, ლეტი, სტამბული

2009-05-28T23:51:00.000-07:00

ბოლო დროს 9 :25 ზე მეღვიძება რატომღაც, მაშინ, როცა სამსახურში უნდა ვიყო 9:15 ზე. არ ვიცი რა მემართება, ვერ ვიღვიძებ ვერაფრით, არც მაღვიძარა მშველის, არც არაფერი :( ჩემი სასწაულმოქმედი ტაქსისტი რომ არა, სულ კატასტროფულად დავიგვიანებდი სამსახურში. დილით როგორ ვდგები, როგორც ვიცმევ, როგორ გამოვრბივარ და 3 წუთში სამსახურში როგორ ვხვდები, არ მამახსოვრდება.

17 ივლისს ჰარი პოტერის პრემიერაა სტამბულში. ვიცი რომ აქ რამდენიმე თვე არ გაუშვებენ, სასტიკად მინდა წასვლა და ყურება. ფულის პრობლემა რომ არ იყოს, წამით არ დავფიქრდებოდი და რამდენიმე დღით წავიდოდი. ლეტის ლეკვებთან ერთად ვინმე სანდო პირს ჩავაბარებდი, თან მშვიდად ვიქნებოდი, იმიტომ , რომ ლეტი ლეკვებს არაფერს მოაკლებს, უბრალოდ თვითონ მას დასჭირდება ჭამა, გასერინება და ა.შ.

სადღაც 300 $ დაგვჭირდება მინიმუმ და ჩემს წინაშე დგას საკითხი - სად ვიშოვო ფული. სათარგმნის აღებაზე ვფიქრობ, ივნისში უფრო უკეთესად დავფიქრდები :)

ლეტუნას მუცელი უკვე გამოებზიკა და ძუძუები დაებერა, 7 ივლისისთვის ველოდებით მატებას.

ამირანში დაიწყო "Angels And Demons" -ის ჩვენება დენ ბრაუნის ერთ ერთი წიგნის ეკრანიზაციაა. ევან მაგრეგორი თამაშობს სადღაც მეორეხარისხოვან როლში, ტრეილერში ვნახე, ავღელდი და ხელფასის აღებისთანავე მივდივარ საყურებლად.

Farmtown on Facebook

2009-05-27T23:25:00.000-07:00

Facebook ში არის ერთი ასეთი თამაში - Farm Town, სადაც ფლობ ვირტუალურ ფერმას, მოგყავს მოსავალი, მუშაობ, ამუშავებ სხვებს და აკეთებინებ ფულს და ა.შ.

გუშინ ამ თამაშის წყალობით, პირველად გავიგე, რომ ბრინჯი, თურმე თავიდან წყალში ითესება.

და პრინციპი ისაა, რომ იყიდი თესლებს, თითოეულს თავისი ვადა აქვს, დათესავ და თავის დროზე უნდა აიღო მოსავალი. სხვას თუ ააღებინებ, უფრო ძვირად გაყიდი, თან ის სხვაც ერთ ფილდზე მინ 20 ქოინს იღებს, გააჩნია მოსავლის ხარისხს და ღირებულებას. ყველაზე ძვირი , რაც შემხვედრია, გოგრის აღებაა, 95 ქოინი ღირს მგონი, მარა იშვიათად მხვდება ფერმებში. ალბათ იმიტომ, რომ გარკვეულ ლეველამდე ვერ ყიდულობ და თან ძვირია.

ხოდა ახლა შუა თამაშის დროს ჩემი უფროს დამადგა თავზე :უსერ:

რა მინდა ახლა მე

2009-05-27T01:00:00.000-07:00

რამდენიმე მიწიერი ოცნება, რომელიც სრულყოფილს გახდიდა ჩემს ცხოვრებას

1. მაღალანაზღაურებადი სამსახური

2. საკუთარი სახლი დიღმის მასივში

3. ბავშვი

4. სწავლა საზღვარგარეთ

5. კარგი დასვენება

6. ჩემი და ჩემი საყვარელი ადამიანების (ცხოველების) ჯანმრთელობა

7. სენბერნარი

8. მანქანა

და მორჩა

ციტატები ფილმებიდან

2009-05-20T00:35:00.000-07:00

ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა ფილმებიდან ციტატების ჩაწერა, ტელევიზორთან ვჯდებოდი რვეულით და ვიწერდი ჩემი საყვარელი მსახიობების ფრაზებს საყვარელი ადგილებიდან. თან მაგ დროს არამარტო სიტყვებს, არამედ ტემბრებს და გამომეტველებებსაც ვიმახსოვრებდი: ვინ როგორ წევს წარბს, ვინ წაიდან იყურება და ა.შ

ბევრი რომ არ გავაგრძელო :

The man in the iron mask:

დარტანიანი იგებს, რომ ფილიპი ლუის ძმაა და შოკში ვარდება. ჭკუა მეკეტება ამ მომენტზე

დ'არტანიანი: - Not once have I ever asked anything
for myself. I ask now. Forgive
this man, this prisoner... your
brother.
ლუი: Get out of my way.

დარტანიანი: Your Majesty... Every day of your
life, I have watched over you. No
angel could have stood a more
faithful vigil. I have bled for
you, and have prayed, every day, to
see you become greater than your
office, better than the law. Show
me now what my faith and blood have
purchased. Show mercy.

ფილიპი: Please, may I speak? M'lord... I
beg that you kill me. I release
you, before Almighty God, from any
claim of sin in taking my life. In
fact I will pray that God reward you
for your mercy to do it. But do not
-- I beg you -- return me to the
prison, where I have lived so long.
ლუი: D'Artagnan, you will hunt down
Aramis, Porthos and Athos, and bring
me their heads, or I will have
yours. And as for you, Phillippe...
Back to the prison you shall go, and
into the mask you hate.
Wear it until you love it. And die
in it!!

დარტანიანის სიკვდილი:

დარტანიანი: All my life, this is the
death I have wanted. To die among
you. One for all... and all for...
ფილიპი: You
were the Man in the Iron Mask.

Interview with the vampire:

მომენტი,როდესაც მელოი ტვინს უბურღავს ბრედ პიტს, მეც გამხადე ვამპირიო, წყობილებად გამოვა, ყელში ეცემა მაღლა ასწევს და რაღაც სასწაული სახით უყვირის: You like it? You like being food
for the immortals? You like dying?
Is it beautiful? Is it intense?

რავიცი რატომ გამახსენდა ახლა, არადა ისე მეძინება

Premonition

2009-05-15T04:17:00.000-07:00

დღეს Supernatural ის ბოლო სერიაა და ფორუმზე თემაში ვერ შემიხედავს. სხვადასხვა იუზერების მიერ სინანულით წარმოთქმული სპოილერების მიხედვით უკვე გავიგე, რომ რუბი ისეთივეა როგორც ყველა დემონი.

იქ ფეხის შემდგემლი აღარ ვარ და ახლა რა მოხდება ჩემი აზრით:

- კასტიელი იმიტომ გამოუშვებს სემს თრეფიდან, რომ ლილიტი მოკლას და ვინაიდან ამას სჭირდება დემონის საკმაო რაოდენობის სისხლის დალევა, სემი ფაქტიურად მონსტრად გადაიქცევა და ანგელოზების ღრმა რწმენით, ამის გამო, დინი მოკლავს სემს.

- რუბი მიეკუთვნება დემონთა იმ კატეგორიას, რომლებსაც, აზაზელის მსგავსად სჯერათ, რომ სემი მოუტანს ლუციფერის ლაშქარს გამარჯვებას და არა ლილიტი, ამიტომაც უნდა ლილიტის თავიდან მოცილება, ან შურის გამო, იმიტომ რომ ლუციფერის პირველია ან რაიმე სხვა მიზეზით.

- კასტიელი მიხვდება, რომ შეცდომა დაუშვა, აღარ დაემორჩილება ზემოდან მოსულ ბრძანებებს და დინს დაეხმარება.

- სემი ადამიანს და დემონს შორის გარდამავლად რომ არ დარჩება

და დინის როლი ამ აპოკალიპსის დასრულებაში ძალიან ბუნდოვანია, არც მგონია, ამ სეზონში რომ გაირკვეს რა ხდება

მოკლედ ვნახოთ

ხოდა ისა

2009-05-14T00:37:00.000-07:00

ხვალ supernatural ის მეოთხე სეზონის ბოლო სერიაა, აქედან გამომდინარე, მონატრების დასაოკებლად, გადავწყვიტე, ბლოგისთვის შემეცვალა სახელი

დინ, ძალიან მომენატრები, შენი ხმა განსაკუთრებით

სემ შენ არა, რატომღაც არასოდეს მომწონდი მე მაპატიე

კეს, შენც მომენატრები, თუმცა უკანასკენ დროს ვერაფრით ამიხსნია შენი საქციელი, მაგრამ, დარწმუნებული ვარ, ასე მხოლოდ იმიტომ იქცები, რომ თავს დამნაშავედ გრძნობ ანგელოზების წინაშე, იმის გამო, რომ სიმპატიები გაგიჩნდა ადამიანის მიმართ, ალბათ ამიტომ წაგიყვანეს და მიგაკაჩავეს, მაგრამ ადრე თუ გვიან გაგიგებენ, მთავარია აღიარო რატომ გააკეთე ის, რაც გააკეთე

Smallville

2009-05-13T05:17:00.000-07:00

სამწუხაროა, სმოლვილის მეხუთე სეზონი მარტო ოფლაინ გეზე რომ დევს, ფიაილ გეზეა ატვირთულიდა იქიდანაც ნახევრად ფასიანია გადმოწერა, ასე რომ ერთი ჩემი უსაყვარლესი მეგობრის ნიკი გავთელე და ტორენტიდან გადმოვწერე, დიდ იმედს ვიტოვებ, რომ გაგებით მოეკიდება ჩემს ზომბირებას და არ გამიბრაზდება, იმის გათვალისწინებით, რომ კიდევ 3 სეზონი მექნება გადმოსაწერი.

ჯენსენის პერსონაჟმა კრახი განიცადა. დედამისი შუა საუკუნეების ვეძმის რეინკარნაცია იყო, რომელიც ლანას მოკვლას ცდილობდა, ჯენსენი მართალია, ცდილობდა ლანას დაცვას, მარა საბოლოოდ დედამისთან შეკრული აღმოჩნდა და მეტეორიტების წვიმისას გარდაიცვალა იმ მომენტში ,როცა კლარკის დედას სცემდა :ს

გუშინ დასვენება იყო და მთელი დღე ლოგინში გავატარეთ მე ჯემამ და ლეტომ..

:bis:

სკუტერი მინდა :s

ლეტის ვნებიანი ვიქენდი და smallville

2009-05-10T22:50:00.000-07:00

გავითვალისწინეთ რა ის გვერდითი ეფექტები, რაც შეიძლება მოყვეს ამას და აგეთვე ის ფაქტი, შემდეგი რამდენიმე თვის გატარება ძაღლთა მონობის ქვეშ მოგვიწევს, შაბათს ლეტი შევაჯვარეთ.

ჩემი თავდაპირველი შეთანხმება ერთ ერთ ფორუმელთან შევარების თაობაზე იმით დამთავრდა, რომ უკანასკნელ მომენტში გამორთო მობილი და გადაიკარგა. აი რა ხდება, მაშინ, როცა მნიშვნელოვან საქმეს უცხო ადამიანთან ერთად გეგმავ :p

საბოლოოდ ისევ ლეტის წინა პარტნიორთან შევაჯვარე. ან რად მინდოდა საერთროდ იმ გოგოსთან მოლაპარაკება, ფანტასტიური ძაღლია პანჩო,( პატრონზე რომ არაფერი ვთქვათ) მართალია ძალიან დაღალა ლეტომ, მაგრამ მამაკაცური ვალი მაინც პირწმინდად მოიხადა.

smallville შემდეგ სეზონებში უფრო იხვეწება, მართალია, ჯემას არ მოსწონს და ბუზღუნებს და სულ თავის ლეპტოპშია ჩამძვრალი, ლექს ლუტერის სახე რომ არ დაინახოს, მაგრამ თვალს ვერ ვაშორებ, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ჯენსენ ეკელსი გამოჩნდა ჯეისინ ტიგის როლში.

ჯენსენი 22 ეპიზოდშია მხოლოდ, მთელი სიამოვნება მელოდება წინ, იმედია ვინმეს მოსყიდული ან რაღაც მსგავსი არ იქნება და მოკლავენ და ისე წავა.. არ მინდა, როგორც ცუდმა ტიპმა, ისე დატოვოს სერიალი, მინდა მის წასვლაზე ვიტირო :უსერ:

ესღა მაკლდა :ს

2009-05-05T06:36:00.000-07:00

დღეს ლექცია მაქვს და იმდენად მეზარებოდა წასვლა, რომ დავიგრუზე, მერე გამოვთვალე და სადღაც 30 აპრილს დაიწყო სწავლა და 30 აპრილი არ იყო სამშაბათი, ანუ დღეს მაქვს პირველი ლექცია და რომ არ მივიდე, არაფერი მოხდება.

ხოდა წავალ სახლში და იმაზე ვინერვიულებ, რომ ხვალ ციხისელთან მივდივარ

ნეტა რას მიზამს :(

მშვიდობის დიადი დასაწყისი

2009-05-03T16:14:00.000-07:00

დღეს მე და ჯემამ აღთქმა დავდეთ, რომ აღარ ვიჩხუბებთ და თუ ოდესმე მაინც მოხდება ეს, ჩხუბის დამწყები მეორეს საჩუქარს ჩუქნის।

იმედია ახლა იმაზე არ ვიჩხუბებთ, თუ ვინ იყო ჭეშმარიტი ჩხუბის დამწყები

ანუ მე

:უსერ:

მტკიცე გადაწყვეტილება

2009-05-03T14:23:00.000-07:00

უბრალოდ იმდენად გავსივდი, რომ ძველი ტანსაცმელი ხო ოფიციალურად აღარ მეტევა და თუ ჩავეკვეხები რამეში, ტანზე მეხევა. მერე, ახლებიც ვერ მიყიდია, იმოტომ რომ სასწაული უნდა მოხდეს, რამე რომ მომიხდეს :დ
დღეს მთელი დღე დავდივარ მაღაზიებში, ჯემამ ხომ არასოდეს იღებდა ხმას ჩემს სიმსუქნეზე და დღეს, სიარულისგან გაწამებულს, კაბის მოზომვის პროცესში, აღმოხდა , აუცილებლად უნდა დაიკლოო।
ეგრეც ვიზამ,დღეს გადავწყვიტე ხვალიდან დავიწყო უმკაცრესი დიეტა - არავითარი ტკბილეული თაფლის გარდა, არავითარი სპაგეტი (ცრყ) პელმენი ქოთანში და მსგავსი ეშმაკის სათამაშოები, მხოლო ७ ჭიქა ჩაი და ბონუსის სახით २०० გრამი ქათმის ხორცი, ეგეც იმიტომ რომ სადმე გული არ წამივიდეს। მეტის ღირსი ვარ, ყოველთვის რომ გამხდარი ვიყავი და ყველაფერი მიხდებოდა, თავში ამივარდა და ამ შედეგამდე მივედი :მად:

და კიდევ ლეტი ახლა თუ შევაჯვარე, ივლისის დასაწყისში იმშობიარებს, ერთი თვე ლეკვები მე უნდა მყავდეს, აგვისტოში დარწმუნებული ვარ, ვერ გავასხვისებ ყველას, ხოდა მომიწევს მთელი ზაფხული კიდევ აქ ყოფნა...

უნდა ვიყოჩაღოთ და ყველაფერი კარგად იქნება :ბის:

ლეტის კრიტიკული დღეები

2009-05-01T11:19:00.000-07:00

რაღაც ახალი სერიალის ყურება დავიწყე smallville- მაგარი ტუტუცობაა და ლოსტის და supernatural ის სერიებს შორის მონაკვეთებს კლავს.
ნუ ლოსთის სერია იყო საოცრება გუშინ, არეულობა დაიწყო და ვნახოთ რა მოხდება. დღეს ვუყურე S -ის მეოცე ეპიზოდს, საყვარლად დამთავრდა - კასტიელი გასწერვებული დაბრუნდა სამოთხიდან -im not serving men, im serving heaven ო, ეტყობა იქ მაგრად მიაკაჩავეს..დემონის სისხლზე დახამებული სემი კი რობიმ და დინმა გამოამწყვდიეს..

ერთი რაც შემიძლია ვთქვა, ისაა, რომ ორივე სეზონი მალე მთავრდება. სრული კატასტროფა.

ლეტის კრიტიკული დღეები დაეწყო, ამიტომაც გამოვაწყეთ პამპერსში, გამოვაყოფინეთ კუდი და სიარულის დროს კედელს ეხახუნება, იქნებ გამძვრესო. ალბათ შევაჯვარებ პოიზონ გერლის პერისთან.. სადღაც ერთ კვირაში.
სამსახურში მაპახავებენ თითქმის 9 საათამდე იქ ვზივარ ეს კვირა, FSA გვამოწმებს, ხოდა ყველა ლეტის ვბაძავთ და პამპერსებით დავდივართ შიშისგან :დ
სწავლაც დამეწყო, ერთი ლექცია კვირაში არაფერიც არაა, გადავიტან
საგადასახადოსაც დავესწრები ხოლმე თავისუფალი მსმენელის ამპლუაში.

ჩემი ქმარი ნერვების მიშლის კიდე..
ლეტის როცა აწვალებს, შიშისგან ეფსმება..
დღეს სპეციალურად აწვალა რომ ჩაფხმოდა, მერე მითხრა მიდი მოწმინდეო
რატომ უნდა მომეწმინდა მე.. ხოდა სამართალმა იზეიმა და თავად მოწმინდა, აწი გაითვალისწინებს, რომ აღარ უნდა აწვალოს საწყალი ძაღლი, რომელიც ფაქტიურად, უკვე დარწმუნებულია, რომ ყოველი მისი მოფსმა ჯემას ბრალდება და სულ მალე ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე დაგვაფსამს თავზე.

ჩემი გუშინ აღებული ხელფასიდან მხოლოდ 20 ლარი დამრჩა. .
მარა ხვალ დედიკოს ვნახავ და ყველაფერი შეიცვლება.

ამონარიდი პროკლამაციიდან

2009-04-14T06:08:00.000-07:00

" ჩვენ არ ვებრძვით მხოლოდ ერთ ადამიანს და მის სისუსტეებს (მასაჟისტი, სუში, თხილამურებზე სრიალი), ჩვენ არ ვცდილობთ მის გამოსწორებას, ჩვენ ვებრძვით მას, როგორც ამ სისტემის შემოქმედს, ამ სისტემის თავს, ამ სისტემის ბოროტ სულს. ჩვენ არ გვინდა მიშას დასჯა, მისი განადგურება"

ხო მე ვარ @# და არ ვიცოდი, მასაჟი სუში და თხილამურები სისუსტე რომ იყო

http://www.interpressnews.ge/ge/index.php/permalink/38906.html&hd_line=1

ჩვენ ნაცარქექიები

2009-04-13T23:12:00.001-07:00

საერთო პოლიტიკური სიტუაცია ჩვენს ქვეყანაში - გუშინ მოხდა რეზიდენციასთან კარვებებს გაშლა გრეჩიხას მონობასა შიდა არსებული სასოწარკვეთილი ხალხის მიერ, რომელსაც ჯერ კიდევ დარჩა იმის იმედი, რომ საკანში გამომწყვდეული შუშანიკი გრეჩიხად წოდებული მისი ძმის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ძუძუებს გაუდიდებს და პენისებს დაუგრძელებს თითოეულ ქართველს..

მაისაშვილი პრეზიდენტს კვლავ დედას შეაგინებს , გრეჩიხა სასწრაფო მანქანას არ გაატარებს რუსთაველის გამზირზე, რადგან მიიჩნევს, რომ თუ მძღოლი თბილისელია, ის უფრო ადვილად გაიგნებს გზას ავადმყოფისკენ, რომელიც შესაძლოა, იმ მომენტში, სახლში სულს ღაფავს, სანაპიროს ქუჩით.

პრეზიდენტთან დიალოგზე უფროსი გრეჩიხას დიდი სურვილია, შუშანიკი მივა და უფრო მეტი ტანჯულის გამომეტყველება რომ ჰქონდეს, ასტამი დაიცემს და თვალს დაიშანთავს (მერე, რათქმაუნდა მიშას დააბრალებს)

მე კიდე ნაცარქექია ვარ, ლოგინზე ვკოტრიალობ ნაცვლად იმისა, რომ ქართველ ერს გვერდით ვედგე , პარანოიკის ბრძანებებს დავემორჩილო, ცოცხალი კურდღლები ვისროლო რეზიდენციის მიმართით და თავისუფალ დროს გულს ვირევ ხოლმე მათზე.

დიეტის პირველი დღე

2009-04-06T00:43:00.000-07:00

ომგ მიდევს წინ 2002 წლის ჭანტურიას და ნინიძის კომენტარები მეწარმეთა შესახებ კანონზე და ვცდილობ რამენაირად მაინც გამოვიყენო რეფერატისთვის. აქ ჯერ ისევ შპს -ს საწესდებო კაპიტალი 2000 ლარია.

როგორ მეზარება წერა :(

დღეს პირველი გამოცდა მაქვს საზღვარგარეთის სამეწარმეო სამართალში, ხვალ კორპორაციულ მართვაში, 11 ში სანივთო და 13 ში ფასიანი ქაღალდები

ეს 13 მართალია ცუდად მენიშნა, მაგრამ არაუშავს.

აუ კრევეტების წვნიანი მინდა :(

ბოლო ლექცია

2009-04-02T22:44:00.000-07:00

ნუ მთლად ბოლო არა, იქით სემესტრში ერთი ორი საგნის აღებას კიდევ ვაპირებ :) გუშინ უსაზღვროდ კმაყოფილი ვარ პრეზენტაციით, ჩემი 200+30 ქულით და პრეზენტაციის შემდეგ ნაჭამი სპაგეტით

კმაყოფილი ვარ ჩემი ხელმძღვანელით, იმიტომ რომ ყველაზე მაგარი ქალია, ვინც კი ოდესმე მინახავს, კმაყოფილი ვარ ჩემი ძაღლით , იმიტომ რომ უჭკვიანესია, კმაყოფილი ვარ ჩემი ლამაზი კუტპუტკუნით, ჩემი დით, რომელსაც დღეს ვნახავ, დედით, რომელიც მენატრება, ბაკბიკით, რომელიც ყოველ დილით ჩვენი საწოლის თავზე ზის და დაგვყურებს, ნეტა თვალები ღია ჰქონდეთ რომ ამოვკორტნოო, ჩემი მეგობრებით, რომლებიც დიდი ხანი არ მინახავს, სემით და დინით, რომლებსაც ხვალ ვუყურებ, იმ საიტით, რომელიც მათი ყურების საშუალებას მომცემს, ოღონდ წინა შემთხვევისგან განსხვავებით, ფერებში და ხვალინდელი დასვენებით

არ ვარ კმაყოფილი იმით, რომ ქეითმა და სოიერმა ბენი სხვებს მიუყვანეს გადასარჩენად, როცა იციან, რაც გამოვა ამის შემდეგ, არ ვარ კმაყოფილი იმით, რომ რეფერატი მაქვს დასაწერი შედარებით კორპორაციულში ორშაბათისთვის და პახოდუ, ფინალური მაქვს.. არ ვარ კმაყოფილი ჩემი უფროსით, რომელსაც არ ვიცი საიდან მოვუტანო სამეთვალყურეო საბჭოს თანხმობა, არ ვარ კმაყოფილი არაფრით!!!!!!!!! :gıvı: